എന്നെന്നേക്കുമായി ഉണങ്ങിപ്പോയ ഒരു ചെടി അത് അതിനില്ലാത്ത ഏതോ ഒരിടത്ത് നിന്ന് വലിച്ചെടുത്ത ജലവും വായുവും പ്രകാശവും കൊണ്ട് തളിര്ത്ത് നില്ക്കുന്നു. എന്നെന്നേക്കുമായ ഇല്ലാതായ ഒരാള് തിരികെ വന്ന പോലെ. ജീവിതത്തിനെ അതിന്റെ എല്ലാ അബ്സ്ട്രാകഷനോടും കൂടെ ആക്സപ്റ്റ് ചെയ്യുന്നുണ്ട്. എന്നാലുമോര്ക്കും . ആകസ്മിതകളെ , ഒരു കാട്ടു തീയെ. ഓര്മ്മയ്ക്ക് മറവിയോട് ചെയ്യാവുന്ന കരുണയെ കുറിച്ച്. ചോക്കുവരകളെ തൂക്കുന്ന കൈകളെ. ഇപ്പോഴും എപ്പോഴും നിന്നെ ഓര്ക്കും . ശൂന്യമായ ഒരു കൊക്കൂണിലേക്ക് തിരികെ വരുന്ന ശലഭം അതിനില്ലാതിരുന്ന, ഇപ്പോഴുള്ള ചിറകുകള് എന്ത് ചെയ്യും . ഒതുക്കുമോ..
നമ്മള് മറന്ന് പോയേക്കാവുന്ന നമ്മുടെ തന്നെ വോള്ട്ടുകളുടെ പാസ്വേര്ഡ്. ഒരിക്കലും ഓര്മ്മ വരാതിരിക്കുക. ഓര്ത്തെടുക്കാനുള്ള ഓരോ ശ്രമവും കൂടുതല് മറവിയിലേക്ക് തള്ളി വിടുക. നമ്മള് പൂട്ടി വച്ചതെന്തെന്ന് ഒരു തരി പോലും ഓര്മ്മയില്ലാതെ
No comments:
Post a Comment