Friday, November 30, 2018

മുറി മീന്‍ 

ജലമത്രയടുത്തുണ്ട്
ഒന്നു പിടഞ്ഞാല്‍ മതി
എന്നിട്ടുമങ്ങനെ
കിടക്കുന്നനങ്ങാതെ
ആരോ പിടിച്ചുപേക്ഷിച്ച
വായ്‌മുറിഞ്ഞ
മീന്‍ ഞാന്‍ 

മുരിങ്ങാപൂവുകളെ കുറിച്ച്


പറഞ്ഞ് പറഞ്ഞ് 
എഴുതി എഴുതി 
കേട്ട് കേട്ട് 
മടുത്ത് പോയൊരു വാക്ക്
ജീവിതം
എത്ര പെട്ടെന്നാണ്‌ 
മരിച്ച് പോയത്

ഞാനാണെങ്കില്‍ 
ഒന്നും അരോടും 
പറയാതേയും 
കേള്‍ക്കാതെയും 
മരിച്ച് പോകുന്നതിനെ
കുറിച്ച് ഓര്‍ത്തിരിക്കുന്നു

ഒരു ദിവസം മുറി 
തുറക്കാതിരിക്കുമ്പൊള്‍ 
തല്ലിപ്പൊളിച്ച് 
തുറന്ന് നോക്കുമ്പോള്‍ 
മരിച്ച് കിടക്കണം 
ചുരുട്ടി പിടിച്ച കയ്യില്‍ 
കാണുമെന്റെ 
ബ്ളാക് ബോക്സിന്റെ
താക്കോല്‍ 

കാണുന്നവരൊക്കെ
അത്ഭുതപ്പെടും 
മനുഷ്യനും 
ബ്ളാക്ക് ബോക്സോ എന്ന്
ചിലര്‍ ആശങ്കപ്പെടും 
ഇവന്‍ എന്ത് നാശമാണോ
ഇതില്‍ പതിച്ചിരിക്കുന്നത്
എന്നോര്‍ത്ത്
മരിക്കുന്നവന്‌ അങ്ങ്
മരിച്ച് പോയാപ്പൊരേ
എന്നോര്‍ത്ത്
പ്രാകും 

കാശു കടം മേടിച്ചവര്‍
കടം തന്നവര്‍ 
സ്നേഹിച്ചവര്‍ 
പറ്റിച്ചവര്‍ 
കാമിച്ചവര്‍ 
അവസാനമായി
പ്രണയിച്ചവര്‍ 
അങ്ങനെ പല പേര്‍ 
കാതോര്‍ക്കും 
കണ്ണോര്‍ക്കും 

എന്നാലും അതൊന്നും 
ആവില്ല, 
ആരേ കുറിച്ചും പറയില്ല
ജീവിച്ചിരുന്നപ്പോള്‍ 
ആരോടും 
പറയാതെ പോയ
എവിടേയും രേഖപ്പെടുത്താതെ പോയ
വേറെ ഒരാള്‍ക്കും വായിക്കാനാവാത്ത
അപരിചിത ഭാഷയില്‍ ആവും 
അതെഴുതപെട്ടിട്ടുണ്ടാവുക
അത് വായിക്കേണ്ട ആള്‍ 
ഫോണ്‍ എടുക്കാത്തതെന്തെന്ന് 
ആശങ്കപ്പെട്ട് 
മെസേജുകള്‍ക്ക് മറുപടി
വരാത്തെതെന്തെന്ന് 
ആധി പിടിച്ച്
വെരുകിനെ പോലെ
അങ്ങുമിങ്ങും 
നടക്കുകയാവും 

ഫേസ്‌ബുക്കിലെ 
അപ്ഡേറ്റിലോ 
ഇന്സ്റ്റാഗ്രാമിലോ
എവിടെയെങ്കിലും 
വായിച്ചറിയുമ്പോഴാവും 
ഒരു കരച്ചില്‍ കൂടെ
അടക്കാന്‍ പാകത്തിനു
മുറി തുറക്കുക 
പിന്നെയത് എന്നേക്കുമായി
അടക്കുക 

Saturday, November 17, 2018

ദൈവമേ ഇന്നു .. ഇന്നു മാത്രം

ഇപ്പോഴല്ല കേട്ടോ 
കൊറേ കൊല്ലങ്ങള്‍ കഴിഞ്ഞ്
ഓര്‍മ്മ നമുക്കിടയിലെ
വാതില്‍ തുറക്കാന്‍ 
ഒരു ശ്രമം നടത്തും 
പക്ഷേ വിജാഗിരികള്‍ 
ആവുന്നത്ര എതിര്‍ക്കും 
അവയത് തുറക്കാന്‍ 
സമ്മതിക്കുകയേയില്ല
നമുക്കാകെ ചെയ്യാവുന്നത്
പ്രിയമുള്ള , എന്നാലും 
മറന്നു പോയ ചില
വാക്കുകളുടെ
എണ്ണ പുരട്ടി നോക്കാവുന്നതാണ്
ഒന്നാഞ്ഞു പിടിച്ചാല്‍ 
കിരു കിരു ശബ്ദത്തൊടെയത് 
തുറന്നാലോ

കുടിയേറ്റമാണ്
എനിക്കൊരു വാടക വീട് മതി
നീണ്ട പാര്‍പ്പിനു വന്നതല്ല
എന്നെന്നെ ഓര്‍മ്മിപ്പിച്ചു
കൊണ്ടേയിരിക്കണം 
ഒരു ബന്ധവുമില്ലാത്ത
ഒന്നിനോട് തോന്നുന്ന
ആ ഒരിഷ്ടം തോന്നണം 
ഒരോര്‍മ്മ മാത്രമായി 
കുത്തിയെടുക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചു
പരാജയപ്പെട്ട ഒരു ഫോര്‍ക്ക്

വഴുതി മാറിയ മീനിന്റെ 
ഉള്ളിലെ വിശപ്പോ
കൈവഴുതിയവന്റെ 
ഉള്ളിലെ വിശപ്പോ
ഒരോര്‍മ്മ മാത്രമായി 
കുത്തിയെടുക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചു
പരാജയപ്പെട്ട ഒരു ഫോര്‍ക്ക്
ഒരു മിടിപ്പ് പോലുമില്ലാത്ത
ഒന്നിനെ എന്തിന്‍ ഹൃദയമെന്ന്
വിളിക്കുന്നു
ഒരു മിനുക്ക കല്ലാണ്
പുഴക്കൊപ്പം 
ഒഴുകി തീരങ്ങളെ 
ഓര്‍ക്കാത്തത്
എല്ലാ കരകളിലും ഉണ്ട്
എന്നാല്‍ ഒന്നിലും ഇല്ല

എന്റെ വാടക വീടിനെ പോലെ
വാടക ചീട്ടീല്ല
പാര്‍ത്തതിനു തെളിവുകളുമില്ല
വീടിന്റെ നേര്‍ത്ത ഓര്‍മ്മകളില്‍ 
ഇരുപ്പു മുറിയില്‍ ചിതറിക്കിടക്കുന്ന
മുഷിഞ്ഞ ഉടുപ്പുകള്‍ 


ദൈവമേ ഇന്നു .. ഇന്നു മാത്രം 
ആകാശമാകെ മേഘങ്ങളെ കൊണ്ട് നിറക്കാമോ
അതിനിടയില്‍ എപ്പോഴും 
കാണാറുള്ള കുതിര രൂപമുള്ള
ആ മേഘവും ഉണ്ടായാലോ
ഓടിയെത്തുമ്പോളെന്റെ
കുതിര ജയിച്ചാലോ
നമ്മുടെയാ വാതില്‍ 
തുറക്കാന്‍ വിജാഗിരി സമ്മതിച്ചാലോ
വരികളിലെ മഞ്ഞപ്പൊന്നുമില്ലാതെ
നമ്മള്‍ നമ്മളെ വായിച്ചാലോ
ഒരിക്കലും ഓര്‍മ്മ വരില്ലെന്ന്
കരുതിയ ഓര്‍മ്മ വന്നാലോ
ഇവിടെ ഇവിടെ വച്ചാണ്
ഉമ്മ വച്ചതെന്ന് പൊടുന്നനെ
നീ ഓര്‍ത്തെടുത്താലോ
വരി പോലുമറിയാത്ത
ആ പാട്ട് പാടിയാലൊ

എഴുതി അവസാനിപ്പിക്കാനായി
ഞാനൊരു അവസാന വരി തിരയുന്നു
വലിച്ച് കെട്ടിയ റിബറിണിലേക്ക്
നെഞ്ച് അമര്‍ത്തും മുന്നേ
പൊട്ടുന്ന വെടിയില്‍ 
ആദ്യം തന്നെ മരിച്ചു വീഴുന്നു
വീഴും മുന്നേ ഒന്നു തിരിഞ്ഞു നോക്കി
ഉറപ്പ്, വിവര്‍ത്തനം ചെയ്യാന്‍ 
സാധ്യമായ ഒരു ഭാഷ ആയിരുന്നില്ല
എങ്കിലും ... 

ദൈവമേ ഇന്നു .. ഇന്നു മാത്രം 
ആകാശമാകെ മേഘങ്ങളെ കൊണ്ട് നിറക്കാമോ

ഡീ-ഫ്രോസ്റ്റ്

മരിച്ച് പോയ രണ്ട് പേരിങ്ങനെ
ചേര്‍ന്ന് കിടക്കുന്നു
ജീവിച്ചിരുന്നപ്പോള്‍ 
ഒരിക്കലും ചുംബിക്കാതിരുന്ന
രണ്ട് പേരാണെന്നിരിക്കട്ടെ
ചുണ്ടിലെ ഉമ്മയ്ക്ക് 
ചൂടും തണുപ്പും 
രുചിയുമുണ്ടെന്ന്
ഇനിയെങ്ങനെ പറയും 
പറഞ്ഞാലവര്‍ കേള്‍ക്കുമോ
ഒരു വാക്കും മതിയാവതെ
വരുമ്പോഴാണ്
വാക്കുകളൊന്നും വേണ്ടാത്ത
ഉമ്മയില്‍ പ്രാണനടിയുന്നതെന്ന്
ആരോട് പറയും 
അമര്‍ത്തി പിടിക്കാവുന്ന
ഒരു ഡീഫ്രോസ്റ്റ് ബട്ടണ്‍ ഉണ്ടാവുമോ ഉള്ളില്‍ 
ഒരു ഔചിത്യവുമില്ലാതെ 
കോളിങ്ങ് ബെല്‍ 
അമര്‍ത്തിപ്പിടിക്കുന്ന
ഒരു അതിഥിയായാലോ
അല്ലന്നേ ഒന്നിനുമല്ല
ഇടത് കൈ കൊണ്ട്
മുടി പിന്നിപ്പിടിച്ച്
ഉമ്മ വയ്ക്കാമെന്ന് ഒന്നു
പറഞ്ഞു കൊടുക്കാന്‍ 
പിന്നെ വേണമെങ്കില്‍ 
മരിച്ച് പൊക്കോട്ടെ




വേനലേ

അല്ല വേനലേ 
സമ്മതിച്ചു 
നീയാണെപ്പോഴും 
ഇന്നലേയും ഇന്നും 
ചെലപ്പോ നാളെയും 
എന്നു വച്ച് ഞങ്ങള്‍ 
നനഞ്ഞ മഴ
മഴയല്ലാതാവോ 
അത്ര പെട്ടെന്നെന്നും 
ആരും ചെല്ലാത്ത
ഒരിടത്ത്
ആ തണുപ്പ്
ഒളിച്ചിരിക്കുന്നുണ്ടാവില്ലേ
കാണുമ്പോള്‍ 
ഓടി വന്ന് നിന്റെ മുടി തൊട്ട്
ചെവിയിലൂടെ ഇറങ്ങി
കഴുത്തില്‍ പോയിരിക്കുമോ
ഏറെ കാലം കഴിഞ്ഞൊരു നായ
അതിന്റെ ഉടമയെ കണ്ടെന്ന പോലെ 


ആനന്ദം 

പാരഗണില്‍ നിന്നും 
പൊറോട്ടയും മീന്‍ കറിയും 
കഴിച്ചിറങ്ങിയ രണ്ട് പേര്‍ 
നഗരത്തിന്റെ ആമാശയത്തില്‍ 
ദഹനത്തിനു നില്‍ക്കാതെ 
ഒരേ വഴി വട്ടം ചുറ്റുന്നു
ആരോടും പറയാനാവാത്ത
ഉന്മാദം നിറഞ്ഞ 
ആനന്ദത്തിൽ

അങ്ങനെ
പെട്ടെന്ന് കണ്ടെടുത്ത
വിരലുകള്‍ക്കിടയിലെ 
മണം . അതിന്റെ തന്നെ ഉപ്പ്
ചുണ്ടിലെ ഉറക്കബാക്കി
ഇത്തിരി കൂടെ ഇരിക്കാന്‍ 
പറയുന്ന രണ്ടാം ചായ
തിരികെയെടുക്കുന്ന
നീ തൊട്ട മീന്‍പാതി
മൊരിഞ്ഞ അപ്പ കഷണം 
കള്ള കണക്കിന്റെ
ഇത്തിരി മിനിട്ടുകള്‍ 
പച്ച കുത്തിനു മേലേയുള്ള
മുയല്‍ പല്ലിന്റെ അമര്‍ത്തിയ കടി
മുന്നിലും പിന്നിലും 
വാഹനങ്ങളൊന്നുമില്ലാതെയാവുന്ന
നിമിഷങ്ങളിലെ നമ്മള്‍ 
കാണാത്ത ഉമ്മകളുടെ ദൈവങ്ങള്‍ 
നിങ്ങള്‍ കണ്ടതല്ലേ..
തെളിവിനിരിക്കട്ടെ എന്നയക്കുന്ന
എണ്ണിയാല്‍ തീരാവുന്ന മഴ
കണ്ണൊന്ന് തെറ്റിയാല്‍ 
നമ്മള്‍ വരയ്ക്കുന്നു
മുപ്പത് രൂപയുടെ
കണ്‍മഷി കൊണ്ട്
ആകാശം , ശലഭങ്ങള്‍ 
മഞ്ഞ ജെംസിന്റെ 
മഞ്ഞ നിറം 
ആരുടെ വിരല്‍തുമ്പിന്റേതാണ്
നമ്മുടെ ആനന്ദങ്ങള്‍ 
നമ്മുടെ വഴികള്‍ 
ഈ നാട്ടില്‍ നമ്മളാദ്യായാണ്
ആരോടും പറയാനാവാത്ത
ആനന്ദങ്ങളുടെ
ഈ കവിത ആരാണെഴുത്യത്


തിരികെ പോരുന്നു
ആ ചെങ്ങായി,
അതേ ദൈവം 
ഒരു വിരല്‍ ഞൊടിച്ച്
എല്ലാം പഴയത് പോലെ 
ആക്കിയിരിക്കുന്നു
പൊട്ടി പൊളിഞ്ഞ റോഡ്
തിരക്ക്, ഒരു മര്യാദയുമില്ലാതെ
വണ്ടി ഓടിക്കുന്ന തെണ്ടികള്‍ 
ഉമ്മകളുടെ ഓക്സിജൻ 
സിലിണ്ടര്‍ ഉള്ളത് കൊണ്ട്
മാത്രമെന്റെ നഗരമെത്തുന്നു ഞാൻ

Sunday, November 4, 2018

കോമാളി

ഞാനൊരൂ തൂവാലയാണ്
കരച്ചിലും ദേഷ്യവും 
കുറ്റവും വിധിയും 
ഏല്‍ക്കുന്ന മുഷിഞ്ഞ,
വിയർത്ത തുണ്ട് തുണി

ഞാനൊരു
കാമുകനാണ്
ഒരു ശബ്ദത്തിന്റെ അറ്റത്ത്
ഉണരുകയും ഉറങ്ങുകയും 
ചെയ്യുന്ന ദുര്‍ബലനായ ഒരാള്‍ 

ചിലപ്പോളൊരു തീവണ്ടിയാണ്
പാളം തെറ്റിയിട്ടും 
ഓടിക്കൊണ്ടേയിരിക്കുന്നത്
അടുത്ത സ്റ്റേഷനെത്തുമെന്ന
ആര്‍ത്തിയില്‍ പായുന്നത്

പക്ഷേ ഇതൊന്നുമല്ല 
മുഖത്ത് പല നിറം തേച്ച
കോമാളിയാണ്‌ ശരിക്കും ഞാന്‍ 
വട്ടമെത്തുന്ന ഭീമന്‍ ഗാലറിയിലെ
ഒരേയൊരാള്‍ക്ക് വേണ്ടി
ചിരിക്കുന്ന, സൈക്കിളോടിക്കുന്ന, 
ആയത്തിലൂഞ്ഞാലില്‍ നിന്ന്
താഴെ വീഴുന്ന കോമാളി

കളി കഴിയുമ്പോള്‍ 
ചായമുരിക്കുമ്പോള്‍  
തണുത്ത വിരലാല്‍ 
മുറിഞ്ഞ് പോകുമാഴത്തില്‍ 
നീ തൊടുമെന്നും 
ബാക്കിയാവുന്ന ഉയിരിന്റെ 
പകര്‍പ്പില്‍ നിന്റെ
വിരലടയാളം പതിയുമെന്നും 
ഓര്‍ത്തിങ്ങനെ
കണ്ണടച്ചിരിക്കുന്നൊരാൾ

അപ്പോള്‍ ഞാനും നീയും 
ചേര്‍ന്ന് ഒരു കുമിളയാകും 
എന്നിട്ട് പൊട്ടിപ്പോവുമ്പൊള്‍ 
പിടക്കുന്ന ചെതുമ്പലുകള്‍ 
നിറഞ്ഞ രണ്ട് മീനുകളായി 
നമ്മള്‍ നമ്മളെ 
ജലത്തിനും ഭൂമിക്കും 
പരിചയപ്പെടുത്തി കൊടുക്കും
ചിര(അ)പരിചിതരായ
രണ്ടോർമ്മകളെ.

വര

പ്രണയം തീരുന്നത്
ഒരു നീണ്ട മുറിവുമായാണ്
പിന്നെയാ വര മായ്കാന്‍
അതിലും വലിയ വര
അതു മായ്ക്കാന്‍
അതിലും വലുത്

വരകളിങ്ങനെ
നമ്മളില്‍ പ്രണയമായി
വരവ് പോക്ക് നടത്തുന്നു
അടച്ചിട്ട വാതിലില്‍
അക്ഷമനായ
സന്ദര്‍ശകനെ പോലെ
കോളിങ്ങ് ബെല്ല്
അമര്‍ത്തിപിടിക്കുന്നു

Saturday, November 3, 2018

"മിസ്സ് യു"

മലയാളത്തിലേക്ക് 
അത്രയൊന്നും 
എളുപ്പത്തില്‍ 
വിവര്‍ത്തനം 
ചെയ്യാന്‍ കഴിയാത്ത
ഒരു വാക്ക്
"മിസ്സ് യു"
എന്ന് ഞാനവളോട് 
പറയുന്നു
ഹിമാലയത്തിനു മേലേ
വച്ച് ഓക്സിജന്‍ തീര്‍ന്ന്
പോയ പര്‍വ്വതാരോഹകന്‍ 
വായുവിനു നിലവിളിക്കും പോലെ
ആ വാക്ക് ആകാശത്തിനു കീഴേ
മേഘങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ അഴിഞ്ഞു പോയി 

Friday, November 2, 2018

തര്‍ക്കൊലൈ

നമുക്ക് ഏറ്റവും പ്രിയമുള്ളൊരാളുടെ
കൈ വിരല്‍ ആള്‍ക്കൂട്ടത്തില്‍ 
വിട്ടിട്ടുണ്ടോ 
ഏറ്റവും പ്രിയമുള്ളൊരാളുടെ
പിന്നില്‍ നിന്ന് അത്രയുമാഴത്തില്‍ 
ഒരു കഠാര കുത്തി ഇറക്കിയിട്ടുണ്ടോ
അത്ര ചേര്‍ത്ത് നിര്‍ത്തി 
പോയന്റ് ബ്ലാങ്കില്‍ 
നിറയൊഴിച്ചിട്ടുണ്ടോ
അപ്പോള്‍ എവിടെ നിന്നുമല്ലാതെ
കണ്ണുകളില്‍ നിന്ന് ഇലയും 
ചെടികളും മുളയ്ക്കുന്നത്
കണ്ടിട്ടുണ്ടോ
ഒരു നിശ്ശബ്ദതയിങ്ങനെ കനപ്പെട്ടു 
നനഞ്ഞ ചിറകായി മാറുന്നത് കണ്ടിട്ടുണ്ടോ
ഇതൊന്നും കണ്ടിട്ടില്ല എങ്കിലും 
അതില്‍ നിന്നും കൊഴിയുന്ന
ഒരൊറ്റ തൂവല്‍ ഭൂമി തൊടാതെ
ആകാശത്തേക്ക് മാത്രം 
ഊയലാടി പറക്കുന്നത് 
കണ്ടിട്ടുണ്ടോ
തീ പോലെ പൊള്ളുന്ന 
പ്രണയത്തില്‍ നിങ്ങള്‍ 
ഒരിക്കലെങ്കിലും 
തൊലിയടര്‍ന്നിട്ടുണ്ടെങ്കില്‍ മാത്രം 
അപ്പോള്‍ മാത്രം 
നിങ്ങള്‍ അത് കാണും 










മടുക്കും വരെ നമുക്ക് മിണ്ടാതിരിക്കാം

 1. തണുത്തുറഞ്ഞ കടലില്‍  പൊങ്ങിക്കിടക്കുന്ന നഗരമായിരുന്നത് വര്ഷം മുഴുവനും എന്നേക്കുമെന്നേ ക്കും  അതങ്ങനെ കിടന്നു ചെവിയോര്‍ത്താല്‍ കേള്‍ക്കാവ...