Tuesday, August 28, 2018

വേനല്‍

സദാ അസ്വസ്തനായിരിക്കുന്ന
സ്വയം കുതറുന്ന
അടക്കത്തില്‍
മുറുമുറുക്കുന്ന
ഒരു ജീവി
പെട്ടിരിക്കുന്നു ഉള്ളില്‍

ഉപമകളൊന്നും വഴങ്ങുന്നില്ല
എത്ര ചെവിയോര്‍ത്തിട്ടും
പിടി തരാത്ത
ആത്മ ഭാഷണങ്ങള്‍
കൂര്‍ത്ത നഖങ്ങളുണ്ട്
ചുവരില്‍ മാന്തിക്കീറുന്നതറിയാം
നോവുന്നുണ്ട്
ചോര പൊടിയുന്നുമുണ്ടാവണം

പാതി മുറിച്ച
ഉടലിന്‍ വക്കത്ത്
നിന്ന് നിന്നെ ഞാന്
ചൂണ്ടയിട്ട് പിടിക്കും
ചൂണ്ട കൊളുത്തില്‍
ഇരയെന്ത് കോര്‍ക്കും
ഒരു വാക്ക്
വേനല്‍
പച്ചില
വിരല്‍തുമ്പ്
ഒരു മിടിപ്പ്
ഒരു തൂവാല
ഒരു പുളിമിട്ടായി
ഒരു മഴ ദിവസം

ടൈം ലാപ്സ് വീഡിയോയിലെന്ന പോലെ
ഉള്ളില്‍ നിന്ന് അപ്പോള്‍
ഒരു ചെടി മുളയ്ക്കും
വളര്‍ന്ന് പൂക്കും
പാതി നീ നിര്‍ത്തുന്ന
വാക്കു പോലെയല്ല
കടൂം ചോന്ന നിറമുള്ള
പൂക്കള്‍ നിറയും
അങ്ങനെ ഒരു പൂവ്
അന്നേ വരെ ഭൂമി
കണ്ടിരിക്കില്ല


എനിക്കപ്പോഴത്
നിന്നോട് പറയണമെന്ന് തോന്നും









Monday, August 27, 2018

ജൂണ്‍

വെളിച്ചം എവിടെ
നിന്നോ അരിച്ചിറങ്ങുന്ന
ഇടനാഴിയില്‍ നമ്മള്‍ 
നൂറില്‍ നിന്ന് തിരിച്ചെണ്ണുന്നു
അടുത്തൊരു മിനിട്ടിലേക്ക്
നിലക്കുന്നു
പിന്നെ ഒരു ഭാഷയിലും 
മിണ്ടാതിരിക്കുന്നു

രാത്രികളില്‍ 
ശ്വാസങ്ങള്‍ പരസ്പരം 
ചിതറിച്ച്
അടക്കി പിടിച്ച് മിണ്ടുന്നു
അതേ നമ്മള്‍ 
ചേര്‍ത്ത് പിടിച്ച്
മിണ്ടുന്നതില്‍ 
ഒട്ടും കുറവില്ലാതെ

സാധാരണ മനുഷ്യരെ 
പോലെ ഉച്ചത്തില്‍ 
മിണ്ടുമ്പോള്‍ 
നമ്മളപരിചിതര്‍ 

ആഴക്കിണറ്റിലേക്ക്
കയററ്റ് വീഴുന്ന
വെള്ളത്തൊട്ടി
അതൊന്നും മിണ്ടാതെ
പോയിരിക്കുന്നു
മഴയുള്ള മാസത്തിനു
ജൂണ്‍ എന്ന് 
പേരിട്ടത് ആരാവോ
മൂര്‍ച്ചയേറിയ
ഒരു കത്തി കൊണ്ട്
ചികഞ്ഞ് നോക്കാം 
നമുക്ക് നമ്മുടെ 
കവിതയില്‍ 

ആ ജനാലയിലൂടെ
ഞാനിപ്പോള്‍ കണ്ടു
നനഞ്ഞ  മേഘങ്ങള്‍ക്കിടയിലൂടെ
അത്രയും വിജനതയിലൂടെ
അവള്‍ ശലഭം 

വിവര്‍ത്തനം

പുലര്‍കാലം 
ആഴമളക്കാന്‍ 
പറ്റാത്ത ഒരു കരച്ചില്‍ 
എത്താവുന്ന അത്രയും അഴമെത്തിയ
ഒരു വേരിന്റെ മരം പൂക്കുന്നു
ചെരിഞ്ഞുറങ്ങുന്ന
നിന്നിലേക്ക് മാത്രം പൊഴിയുന്നു

തലമൂടി, മുട്ടു മടക്കി പിന്‍ തിരിഞ്ഞ്
ഇരിക്കുന്നു ഞാന്‍ 
വെട്ടു മേശമേല്‍ 
ചിതറിയ ഇറച്ചി കഷണങ്ങള്‍ 
എത്ര മുറിച്ചിട്ടും മുറിയാതെ
ഒരു വെള്ളി നൂലിഴ
ഉടലിനെ ശിരസ്സുമായി 
കോര്‍ത്ത് നിര്‍ത്തുന്നു

വിഷാദത്തിനെ തുറമുഖത്ത്
തുടര്‍ച്ചയായി സൈറണ്‍ മുഴക്കി
എതോ രഹസ്യ ഭൂഗര്‍ഭ
പാതയിലൂടെ ഓടിയെത്തുന്ന
ആംബുലന്‍സ്

ലൈലാക്ക് നിറമുള്ള
ഒരു വിരിപ്പില്‍ കിടത്തിയിരിക്കുന്ന
ചൂടു വിടാത്ത ഉടലിനെ 
ഉറുമ്പുകള്‍ക്ക് തിന്നാന്‍ 
വിവര്‍ത്തനം ചെയ്യുന്നു
ആഞ്ഞെടുക്കുന്ന ശ്വാസത്തിലെ 
നെഞ്ചെന്ന പോലെ
നടന്ന് വളവെത്തുമ്പൊള്‍ 
തിരിഞ്ഞ് നോക്കും പോലെ
അവിടെ എവിടെയും 
കണ്ടു പരിചയമില്ലാത്ത
മൂടല്‍ മഞ്ഞ് വീണ്
ഒന്നും കാണാതാവുന്നു
നമ്മുടെ വഴിയിലെ 
ലെവല്‍ ക്രോസ്സ് താഴുന്നു
കാത്തിരിക്കുക..




നിന്റെ ആകാശം

മഴയുടെ
കുത്തിക്കുറിയ്ക്കലുകളാണ്
നീ വായിക്കുന്നത് 
ഒരു മണി വിട്ടു പോയിട്ടും 
നീയിടുന്ന ലോലാക്കിന്റെ പാട്ടാണ്
ഞാന്‍ കേള്‍ക്കുന്നത്
ഞാന്‍ നിന്റെ ആകാശം ,
ചേക്കേറാന്‍ പോകുന്ന
പക്ഷികളുടെ എണ്ണം
സൂക്ഷിക്കാത്ത
മേഘങ്ങളോട്
കെറുവിക്കുന്നു
കുന്നില്‍ മുകളില്‍
നിന്നും തുള്ളിതുളുമ്പി
ഓടിയിറങ്ങുന്ന
ഒരാട്ടില്‍ പറ്റം
പോലെ മുടി പാറുന്നു
മുഖത്തും ചുണ്ടിലും
ആഞ്ഞമര്‍ന്ന നിന്റെ
വിരലില്‍ ഉപ്പളങ്ങള്‍
വെയിലാറ്റുന്നു

Wednesday, August 22, 2018

മൗനമായിരിക്കൂ...

രണ്ട് അക്ഷരങ്ങള്‍ ചേര്‍ത്തൊരു
വീടുണ്ടാക്കണം
ഒരു ചിമ്മിനി വേണം
വലുതല്ലെങ്കിലും
ചെറിയൊരു ജനാല വേണം
എന്തിനാണെന്നോ
മിന്നിപ്പൊലിയുന്ന
ഒരു നക്ഷത്രം വന്നു വീഴാനുണ്ട്
പാതി ചാരിയ വാതിലില്‍
കലമാനിന്റെ കൊമ്പുരച്ചില്‍
ഒരു കൈ നീട്ടി കൊടുക്കുക
നിനക്ക് മാത്രം മനസിലാവുന്ന
ഭാഷയില്‍ അതിനെന്തോ
പറയാനുണ്ട്

മ്മ

എന്നും മഴയുന്ന കാടിനുള്ളില്‍
അടച്ചു പൂട്ടുറപ്പുള്ള
മ്മ
എന്ന വീട്ടിലൊരു രാജകുമാരിയുണ്ട്
വളഞ്ഞും പുളഞ്ഞും
അവിടെക്ക് ചെന്നെത്താവുന്ന
ഉ
എന്നൊരു ആരും കാണാവഴിയും

Tuesday, August 21, 2018

മതി

നിന്നെ കാണാതായാല്‍
ഞാനീ മേഘത്തിനോട് ചോദിക്കും
അത് അടുത്ത മേഘത്തോട്
അങ്ങനെ കൈ മറിഞ്ഞ്
നിന്റെ വീടിന്റെ മുകളിലെ
അപ്പോള്‍ പെയ്ത് തീരാന്‍
പോകുന്ന മേഘത്തിലെത്തും
നിന്റെ ജനലിലേക്ക് ചാഞ്ഞ
മരച്ചില്ലയോടത് ചോദിക്കും
നിന്നെ കണ്ടോയെന്ന്
ഇവിടെയുണ്ടെന്ന്
മുകളിലേക്ക് ഒരില പൊഴിച്ചാ
മരം പറയും
അടുത്ത മേഘത്തിലേക്ക്
തിരിച്ച് പറഞ്ഞത്
പെയ്യാന്‍ തുടങ്ങും
ഇപ്പോള്‍ മഴയോ എന്ന്
ജനലിലൂടെ നീ നോക്കും
പെയ്യാത്ത മഴയിലേക്ക്
കുട നീവര്‍ത്തി ഞാനും



ഒരിക്കല്‍ 


ചൂടും തണുപ്പുമറിയുന്ന
ഇല പൊഴിച്ചിലും
പൂക്കലുകളും അറിയുന്ന
ഋതു മാറ്റങ്ങളെ തൊടുന്ന
നമ്മുടെ ഉള്ളിലുള്ള
മാപിനികളെ കുറിച്ചാണ്
അളന്ന് വാങ്ങാനും
അളന്ന് കൊടുക്കാനുമുള്ള
മാനകങ്ങളെ കുറിച്ചാണ്
ഒരു വാക്കില്‍ നിറഞ്ഞ്
അടുത്തൊരു വാക്കില്‍
ഒഴിയുന്ന അകം
എന്ന വാക്കിനെ കുറിച്ചാണ്
ഒരേ വഴിയിത്രയും
കുറുകെ കടന്നിട്ടും
തമ്മില്‍ കാണാത്ത
നമ്മളെ കുറിച്ചാണ്










ഖബർ

ജീവിച്ചിരുന്നപ്പോഴൊക്കെ
പറയുമായിരുന്നു
നീയെന്ന ജലത്തിലേക്ക് വീണ
ഒരു കുപ്പി മഷിയാണ്‌ ഞാനെന്ന്
പ്രാണന്‍ തൊണ്ടക്കുഴിയില്‍ 
എത്തും മുന്നേ കലിമ
ചൊല്ലിക്കൊടുക്കുമ്പോള്‍ 
കൂടെയുണ്ടായിരുന്നയാള്‍ 
ഒറ്റക്കാവുമല്ലോ 
എന്നായിരുന്നു ആധി

അപ്പോഴും കുഴിച്ചു 
തീർന്നിരുന്നില്ല ഖബർ 
മരണവും, മരിച്ചവരും 
മരിക്കാത്തവരും 
തളം കെട്ടി നിന്നിരുന്നു
തിരുമ്മിയടച്ചിട്ടും കണ്ണുകള്‍ 
അടഞ്ഞിരുന്നില്ല
മലക്കുകളുടെ വരവ് 
കാണുകയായിരുന്നു
കണങ്കാലും കണങ്കാലും 
കൂടിപ്പിണഞ്ഞു

അപ്പോള്‍    ഭുമിയിലെ 
ഏറ്റവും  നല്ല  കസ്തുരിയുടെ  
മണം  പുറത്ത്‌   വരും, 
ഒരാള്‍ക്ക് കൂടെ ഉറങ്ങാന്‍ 
പാകത്തിനു ഖബർ  വിശാലമാകും  
മുന്നറിയിപ്പില്ലാതെ 
പടച്ചവന്‍ തൊട്ടതിനാല്‍ 
ചാരേ നിന്ന മരത്തിന്റെ 
ഇലകളെല്ലാം തളിരാവും
അതിലൊരില നേരത്തേ 
പൊഴിയും, ഒച്ചയുണ്ടാക്കാതെ.

Sunday, August 19, 2018

അവനവനാഴം 

തിരിഞ്ഞു നോക്കാതെ
പോകുന്നൊരുവള്‍
എഴുതുമ്പോള്‍
കൈവിറച്ച്
കലങ്ങിയ കണ്ണൊരു തടാകം
അവളില്‍ നിന്നൊരു
മീന്‍ കൊത്തിപ്പറക്കുന്നു പൊന്മ
ഏറ്റവും അവസാനം
തിരിച്ചു വരുന്ന പക്ഷിക്ക്
വഴി തെറ്റുന്നു
ഒരനക്കം കൊണ്ട്
ഞാനെന്റെ ഉടല്‍ ഊരി
വെയിലാറ്റുന്നു
അവള്‍ മുടിയഴിച്ചിടുന്നു
ഉള്ളില്‍ മറഞ്ഞ്
ഇടക്ക് പാറി
ഒരു ശലഭം

ചിതറി കാതിലേക്കെത്തുന്ന
നിശ്വാസമേറ്റുറങ്ങുന്നു ഞാന്‍
ഒരു പൂവിരലുഴിയുന്നു
കണ്ണിന്‍ മേലെ.
എന്നാണ്
എപ്പോഴാണ്
നീയെന്റെ പ്രളയമാവുക

മുറി/വ്

ഒട്ടിക്കുകയും
മുഷിയുമ്പോള്‍ പറിച്ച്
മാറ്റിയൊട്ടിക്കുകയും
ചെയ്യുന്ന
ബാന്‍ഡ് ഐഡുകളാവുന്നു
നാം പരസ്പരം ..
ഒരു മുള്‍ക്കാട് കടക്കുമ്പോള്‍
എറ്റവുമാദ്യം മുറിച്ച മുള്ളിനെയോര്‍ക്കുമെന്നല്ലാതെ...
ഒരു വലിയ വരയ്ക്ക്
മേല്‍ വരക്കുന്ന
ചെറിയ വരകളാണ്‌
പിന്നെയുള്ള മുറിവെല്ലാം

Friday, August 17, 2018

മഞ്ഞയെന്ന് തോന്നിക്കുന്ന ചുവന്ന ഉടുപ്പിട്ടിരിക്കുന്നു നീ

തെളിവുകളൊന്നും
ശേഷിക്കാതെ
ആരോ അന്നു
മരിക്കും/കൊല്ലപ്പെടും 
വിരല്‍ പാടുകള്‍,
രക്തക്കറയുള്ള വസ്ത്രങ്ങള്‍
ആയുധം
ഇവയൊന്നും കാണില്ല

കണ്ണോളം എത്താതെ
പോയ ഒരു ചിരിയുണ്ടാവും
ചുണ്ടില്‍

നീലോഫര്‍


നീലോഫര്‍
പഴകിയ ഉപമയായ
ഒറ്റമരമെന്ന്
വിളിക്കുന്നതില്‍
പൊറുക്കണം
ഒരു മരത്തിനെന്തിനിത്രയും
ഇലകളെന്ന് മുടിയില്‍
കുടുങ്ങിയ ശ്വാസം പോലെ
ഒരു കാറ്റോടി വരുന്നു
നിന്നെ മുറിച്ച് ഞാനൊരു
കപ്പലുണ്ടാക്കാന്‍ പോകുന്നു
കുത്തൊഴുക്കില്‍ പെട്ട
മീനെ പോലെ പിടയരുത്

തണുപ്പു കുപ്പായം

ഒരു കിളിയെ പച്ച കുത്തിയ
നിന്റെ വിരലിനറ്റത്ത്
ഒറ്റനൂല്‍ കെട്ടി പറക്കുന്നുണ്ടുന്മാദം
കൈയ്യമര്‍ത്തി തുടച്ചുണ്ടാക്കുന്ന
ഭൂപടത്തില്‍
ഒരു ചിത്രശലഭം വന്നിരിക്കുന്നു
മുത്തടര്‍ന്നതിനാല്‍ എപ്പോഴും
എണ്ണം തെറ്റിക്കുന്നൊരു
ജപമാല നീ


ഒരോര്‍മ്മ പുതുക്കാന്‍
എത്ര ഓര്‍മ്മകള്‍
വേണമെന്ന് ചോദിക്കുന്നൊരാള്‍ക്ക്
ഉള്ളം കയ്യില്‍
അമര്‍ത്തി വരഞ്ഞു
കൊടുക്കുന്നു
മറ്റൊരു രാത്രിയും
പോലെ അല്ലാത്ത
ഒരു രാത്രിയെ

കുത്തും കോമയുമില്ലാത്തൊരു
പാട്ട് വരുന്നുണ്ട്
നീ എഴുതിയ അതേ പേരിലുള്ള ഒരു
കവിത ഞാനുമെഴുതിയിരിക്കുന്നു

രണ്ട് പേര്‍

ഏറെ തിരക്കുള്ളൊരു 
തെരുവാണോര്‍മ്മ
പരസ്പരം കടന്നു പോകുമ്പോള്‍ 
ഉറുമ്പുകളാവുന്നു രണ്ട് പേര്‍ 

ബലൂണ്‍

സന്തോഷത്തിന്റെ വായു
ഊതി ഊതി നിറയ്ക്കുന്ന
ബലൂണ്‍ ആവണം 
നിറഞ്ഞു കവിയുമ്പോള്‍ 
ഭൂമി അന്നേ വരെ 
കേള്‍ക്കാത്ത
ആഹ്ളാദത്തിന്റെ
സ്വരത്തില്‍ പൊട്ടിപോണം 

അതിനിയും 


ഭൂമിയിലെ ഏറ്റവും 
സുന്ദരമായ കടല്‍തീരം 
നമ്മളിനിയും കാണാന്‍ 
പോകുന്നതേയുള്ളൂ
കണ്ടതെല്ലാം ഏറ്റവും 
മോശം പകര്‍പ്പുകളായിരുന്നു

നിന്നോട് പറയാനുള്ള
എറ്റവും മനോഹരമായ വാക്ക്
അതിനിയും   പറയാനിരിക്കുന്നതേയുള്ളൂ

നീയുള്ളത് കൊണ്ടാണ്
അവിടെ നിറയുന്നത്
അതു കൊണ്ടാണ്
ആര്, ആരുടെ
പകര്‍പ്പാണ്
എന്നോര്‍ക്കുന്നതും 

പൂച്ച

എത്ര നാടു കടത്തിയിട്ടും 
തിരികെ വരുന്നൊരു പൂച്ചയാണ്‌ ഓര്‍മ്മ
പോയ വഴികള്‍ അതിന്റെ പച്ച,
വെയില്‍ , മഴ , തണുപ്പ്, മഞ്ഞ്
എല്ലാമോര്‍ത്തിരിക്കും 
എവിടെയോ പോയി
ഇനി വരില്ല എന്നുറപ്പിക്കുമ്പോള്‍ 
വാതിലില്‍ നഖം കൊണ്ടൊരു
കുത്തിവര കേള്‍ക്കും 
അമര്‍ത്തിയ കരച്ചിലും 


എത്ര മുറിച്ചാലും കടക്കാനാവാതെ
തിരികെ വരാന്‍ പറ്റാത്ത
കടല്‍ ദൂരത്തിലൊരു വീടുണ്ടാക്കുക
ഇര പിടിച്ചും ഉറങ്ങിയും 
അമര്‍ത്തിക്കരഞ്ഞും 
ഒരൊറ്റ ദ്വീപാവും വരെ


നിശബ്ദത

ഒരു നീണ്ട സംഭാഷത്തിനിടയില്‍ 
നിനക്കും എനിക്കുമിടയില്‍ 
സംഭവിക്കുന്ന, 
ആരു മുറിക്കും 
എന്ന് സംശയിക്കുന്ന 
ആ നിശബ്ദതയില്ലേ
ആ നിശബ്ദതയെ
അതിര്‍ത്തിയിലെ മുള്‍വേലി
വിരുതോടെ ചാടി
കടക്കുന്ന ഒരു നുഴഞ്ഞു 
കയറ്റക്കാരിയെ പോലെ
നീ കടന്നു പോവുന്നത്
കാണാനാണ്
എനിക്കിഷ്ടം 

മായ

ആഴക്കടലില്‍ എപ്പോള്‍ 
വേണമെങ്കിലും 
കൊള്ളയടിക്കപ്പെടാവുന്ന
അത്രയും നിധിയുമായി കടന്നു
പോകുന്ന കപ്പലിന്റെ 
കപ്പിത്താനാണ്
ഒരു ഉപമയ്ക്കും 
വഴങ്ങാത്തവളേ
ഒരു നിധിയെയും 
നിന്നേയും
കൂട്ടി വയ്ക്കട്ടെ.

പരസ്പരം

എല്ലാ ഉച്ച കഴിഞ്ഞ നേരങ്ങളിലും 
നീയെന്ന് കാണാന്‍ വരിക
അപ്പോള്‍ മരങ്ങളില്‍ നിന്ന്
വെയില്‍ പോയിട്ടുണ്ടാവും 
മലകളില്‍ നിന്നു
മഞ്ഞ് താഴേക്ക് പറന്നിറങ്ങുന്നുണ്ടാകും 
മഴ പെയ്യണോ വേണ്ടയോ എന്നൊക്കെ
ആലോചിച്ച് സംശയിച്ച്
അറിയാതെ പെയ്തിട്ടുണ്ടാവും 
നീയെന്നെ കാണാന്‍ കാത്തിരുക്കുന്നു
എന്ന ഗൂഢസ്മിതത്തില്‍ 
ഞാനെന്റെ ജാലകങ്ങള്‍ 
പാതി തുറന്ന് പിന്നെയും 
അടച്ച് യാത്രയിലാവും 

നീ

ഹരിക്കേന്‍ എന്ന് വിളിക്കുന്ന
ആ ചുഴലികാറ്റ് കടന്ന് പോയി
എന്തൊക്കെ പിഴുതെടുത്തെന്ന് 
ആരോട് ചോദിക്കാന്‍ 
പക്ഷേ ആ ഒറ്റമരം പോലെ
നീയുണ്ടായിരുന്നു
കാറ്റില്‍ പെട്ട് ആകാശത്തില്‍ 
ഉലയുമ്പൊള്‍ 
ഒരു ഏരിയല്‍ ഷോട്ടിലെ
വിദൂര ദൃശ്യം പോലെ നീ
മുടിയുലഞ്ഞ് നീ
നീ മാത്രം 

ഒരിലക്ക് പാറി വീഴാന്‍ മാത്രം

സത്യമായും എനിക്കോര്‍മ്മ വരുന്നില്ല
ഇതു നിന്നെ പിരിഞ്ഞത് പോലെയുമല്ല
കലങ്ങിയ ഓര്‍മ്മയില്‍ തട്ടി നില്‍ക്കുകയാണ്
രണ്ട് പേര്‍ കണ്ണു തെളിച്ച് വിരലുകളില്‍ തൊടുന്നു
നഖങ്ങളില്‍ അമര്‍ത്തി നോക്കുന്നു
ഇതൊന്നും പോരാതെ
അമര്‍ത്തി കെട്ടിപിടിച്ചു നോക്കുന്നു
ആഴത്തിലേക്ക് വീണു പോയ
ഒന്നിനെ കൈയ്യെത്തി പിടിക്കാന്‍
നോക്കും പോലെ പേരോര്‍മ്മിച്ചെടുക്കാന്‍
ശ്രമിക്കുന്നു


ഒരുടലിന്റെ മറുപാതിയില്‍
ഇപ്പോള്‍ വെയില്‍ വീഴുന്നുണ്ട്
മുന്നില്‍ അല്ലെങ്കില്‍ പിന്നില്‍
ചുവന്നു തുടങ്ങുന്ന
കാറ്റില്‍ പറക്കാവുന്ന
കനമുള്ള ഒരിലയില്‍
പതിഞ്ഞിരുന്ന്
ഓര്‍മ്മയുടെ ഒരു വരവുണ്ട്
ഭൂമിയില്‍ അവശേഷിച്ച
ഒരേയൊരിലയൊന്നുമല്ല
പക്ഷേ ആരോ ആര്‍ക്കോ
ഒരു സന്ദേശമയക്കുന്നതാണ്


അപ്പോള്‍ അന്ന്
മരിച്ച് പോയവരെ
തിരികെ വിളിക്കാന്‍
ഒരു വാക്കു പോലുമില്ലാതെ
ഒന്നും സംഭവിക്കാതെ
ഒരു പകല്‍ ഇരുളാവും
ഒരിലക്ക് പാറി വീഴാന്‍ മാത്രം
വഴി തുറന്ന് നമ്മുടെ
വാതില്‍ തുറന്ന് കിടക്കും
വിചിത്രമായ രൂപങ്ങള്‍
കൊത്തിയ ചായ കപ്പിന്റെ
നിറഞ്ഞ് തുളുമ്പല്‍
കാത്തിരിക്കുന്ന
ഒരുറുമ്പ് ഉറക്കത്തില്‍
നിന്ന് ഞെട്ടിയുണരും

ഇനി നീ ഒളിക്കൂ

അവള്‍ വരാത്തതിനാല്‍ ആവണം 
കടല്‍ അവള്‍ക്കരികിലേക്ക് വന്നു
മഞ്ഞ പൂക്കളുടെ ഒരു കൂട്ടവും 
ഓടാന്‍ എത്തിയവരും നിറഞ്ഞു
ഇന്ന് ആകാശം താഴേക്ക് ഇറങ്ങി വന്ന കടല്‍  

അതേ കടല്‍ അതേ ഇടം 
അവള്‍ ഒരോര്‍മ്മയെടുത്ത്
കുടഞ്ഞ് വിരിക്കുന്നു
മുഖം കുനിച്ച് നില്‍ക്കുന്നു
ആരോ തൊടുന്നു മെല്ലെ

നമ്മളെയറിയാത്ത 
വിളക്കുകാലുകള്‍ക്ക്
ആരെയോ ഓര്‍മ്മയുണ്ട്
മൌനത്തിന്റെ കടല്‍പൂക്കള്‍ 
പല നിറങ്ങളില്‍ പൂക്കുന്നത്
നിന്റെയുള്ളിലെ അകം 
മാത്രമറിയുന്ന ഋതുവിലാണ്

വൈകിയ കെ എസ് ആര്‍ ടി സി ബസില്‍ 
വിന്‍ഡോ ഷട്ടര്‍ പൊക്കി വച്ചിരിക്കുന്നു ഒരാള്‍ 
അതേ ആളിലേക്ക് ചായുന്നു നിര്‍ത്താതെ
പെയ്യുന്ന അതേ മഴ
ഒരുമ്മ കൊണ്ട് കടക്കാനാവില്ല
പ്രളയം തകര്‍ത്ത പാലം 

എന്നോട് ചോദിക്കരുത് 
ഞാന്‍ പറയില്ല.
എപ്പോള്‍ മഴ വരുമെന്ന് 
നമ്മെ നനയിക്കുമെന്ന്

എനിക്കൊരു സിഗരറ്റ് 
വലിക്കാന്‍ തോന്നുന്നു
അപ്പോഴേക്കും 
നീ ഒളിക്ക്
ഞാന്‍ കണ്ടു പിടിക്കാം 

Tuesday, August 14, 2018

തൂവാല

ആഞ്ഞമര്‍ത്തിയാല്‍ ചോര
കിനിയുന്നൊരു മുറിവില്‍ 
നീണ്ട വിരലുകളുടെ 
ചുറ്റിപ്പിടിക്കല്‍ അറിയുന്നു
എത്ര കുടഞ്ഞിട്ടും പോകാതെ
തൂവാല നിന്നെ മണക്കുന്നു
നന്നേ തണുത്തൊരു കൈവെള്ളയില്‍ 
രണ്ടക്ഷരമുള്ള വാക്കെഴുതുന്നു
നീയിറങ്ങി പോയതിനാലാവണം 


മഴ പിന്നെ തോര്‍ന്നതേയില്ല.

Monday, August 13, 2018

മുള്ളുകൾ

താനേ പൂക്കുന്ന, തളിർക്കുന്ന 
മുൾക്കാടുകൾ പോലുള്ള മനുഷ്യരുണ്ട്.. 
അതിൽ കുരുങ്ങിയ ഉടുപ്പായി
 ഒറ്റ വലിക്ക് കീറിപ്പോവുന്നവരും..
അറിയുന്നതേയില്ല മുള്ളുകൾ

എങ്കിലും കാട്..

കവിത  വാക്കുകൾ എല്ലാം ഒരാൾക്ക് വേണ്ടി എഴുതപ്പെടുന്നത്‌ ആണ്. അല്ല എന്നൊക്കെ വെറുതെ പറയുന്നതാണ്. എവിടെയോ ഉള്ള ഒരാൾ വായ്ക്കണമെന്ന അത്ര ആഗ്രഹത്തോടെ എഴുതുന്നത്

ആദ്യമായി കത്തുന്ന ഒരു കാട് അതിന്റെ തീയേ ഓർത്തു വയ്ക്കും.. ബാക്കിയുള്ള കത്തലുകൾ അതിന്റെ നിഴൽമാത്രമേ ആവുന്നുള്ളൂചുട്ട് പൊള്ളിക്കും എങ്കിലും കാട് ആദ്യ തീയേ ഓർത്തിരിക്കുംആദ്യമായി കെടുത്തിയ  ജലത്തെയുംഒരു ഓർമ്മയ്ക്ക് മേൽ കല്ലുകൾ കയറ്റി വച്ചു മറക്കുന്നതാണ്. എപ്പോഴെങ്കിലും തിരഞ്ഞ് ചെല്ലുമ്പോൾ , അവസാന കല്ലു മാറ്റുമ്പോൾ  അണലി പാമ്പും കുഞ്ഞുങ്ങളും പോലെ ഓർമ്മ ചീറിയൊരു വരവുണ്ട്.

ഉടലിന്റെ ആത്മകഥ

വേട്ടയാടപ്പെടുമെന്ന് ഉറപ്പുള്ള
ഒരു മൃഗം അതിന്റെ
വേട്ടക്കാരന്റെ 
ശാന്തമായതെങ്കിലും 
കനത്ത കാല്‍വെയ്പ്പുകളെ
ഇരട്ടിക്കുന്ന നെഞ്ചിടിപ്പില്‍ 
തിരിച്ചറിയുന്നു 

കൊന്നവരുടെയും 
തിന്നവരുടെയും അല്ല
മരിച്ചവരുടെയും 
പാതി തിന്നപ്പെട്ടവരുടെയും 
ഉടലിന്റെ ആത്മകഥ ആരെഴുതും

ഇരു കര

ആടിയും ഉലഞ്ഞും 
പേടിപ്പെടുത്തി അപ്പുറമെത്തിക്കും. 
ഒരിക്കലും എത്തില്ലെന്ന് തോന്നിപ്പിക്കും. 
എങ്കിലും രണ്ടിടങ്ങളെ, 
രണ്ട് മനുഷ്യരെ 
ഇരു കരയെത്തിക്കുന്ന
 തൂക്കു പാലമാവുന്നു വാക്കുകൾ. 

ചോക്കുവരകളെ

എന്നെന്നേക്കുമായി ഉണങ്ങിപ്പോയ ഒരു ചെടി അത് അതിനില്ലാത്ത ഏതോ ഒരിടത്ത് നിന്ന് വലിച്ചെടുത്ത ജലവും വായുവും പ്രകാശവും കൊണ്ട് തളിര്‍ത്ത് നില്‍ക്കുന്നു. എന്നെന്നേക്കുമായ ഇല്ലാതായ ഒരാള്‍ തിരികെ വന്ന പോലെ. ജീവിതത്തിനെ അതിന്റെ എല്ലാ അബ്സ്ട്രാകഷനോടും കൂടെ ആക്സപ്റ്റ് ചെയ്യുന്നുണ്ട്. എന്നാലുമോര്‍ക്കും . ആകസ്മിതകളെ , ഒരു കാട്ടു തീയെ. ഓര്‍മ്മയ്ക്ക് മറവിയോട് ചെയ്യാവുന്ന കരുണയെ കുറിച്ച്. ചോക്കുവരകളെ തൂക്കുന്ന കൈകളെ. ഇപ്പോഴും എപ്പോഴും നിന്നെ ഓര്‍ക്കും . ശൂന്യമായ ഒരു കൊക്കൂണിലേക്ക് തിരികെ വരുന്ന ശലഭം അതിനില്ലാതിരുന്ന, ഇപ്പോഴുള്ള ചിറകുകള്‍ എന്ത് ചെയ്യും . ഒതുക്കുമോ..


നമ്മള്‍ മറന്ന് പോയേക്കാവുന്ന നമ്മുടെ തന്നെ വോള്‍ട്ടുകളുടെ പാസ്‌വേര്‍ഡ്. ഒരിക്കലും ഓര്‍മ്മ വരാതിരിക്കുക. ഓര്‍ത്തെടുക്കാനുള്ള ഓരോ ശ്രമവും കൂടുതല്‍ മറവിയിലേക്ക് തള്ളി വിടുക. നമ്മള്‍ പൂട്ടി വച്ചതെന്തെന്ന് ഒരു തരി പോലും ഓര്‍മ്മയില്ലാതെ 

അത്രയും

പൊടുന്നനെ ആരോ തള്ളിയിട്ട പോലെ അത്രയും ആഴത്തിലേക്ക് വീഴുന്നു. ആഴം ഒരു തെരുവാകുന്നു. അവിടെ തലങ്ങും വിലങ്ങും പായുന്നവര്‍ വാഹനങ്ങള്‍ അപ്രതീക്ഷിത വളവുകള്‍ നിശ്ചലമായ സിഗ്നലുകള്‍ -തുടര്‍ച്ചയായി മിന്നുന്ന ചുവപ്പ് . എപ്പോഴും കാണാറുള്ള ഒരിടത്ത് നിന്നെ കാത്ത് നില്‍ക്കുന്നു. എന്നെന്നേക്കുമായി യാത്ര പറഞ്ഞ ഒരാള്‍ തിരികെ വരുമെന്നത് ഒരു തോന്നല്‍ മാത്രമാണ്. ഒരു ശലഭം അതിന്റെ കൊക്കൂണിലേക്ക് തിരികെയെത്തുന്ന അത്രയും 

ഫെബ്രുവരിയോര്‍മ്മ

നീളമുള്ള പകലുകള്‍ 
വസന്തത്തേയും പൂക്കളെയും 
മാത്രമെഴുതിയിരുന്ന ഒരാള്‍ 
നമ്മുടെ വീടിന്റെ ഒരു
പുസ്തകമുണ്ടായിരുന്നു
തുറന്നൊന്നടച്ച്
മണമോര്‍ത്തെടുത്താല്‍ 
തെളിഞ്ഞ ഒരു ഫെബ്രുവരിയോര്‍മ്മ വരും 

വേനല്‍ വരാറായി
വെയിലു വീഴുന്നയിടത്ത്
നമുക്കൊരു കൂടാരമൊരുക്കണം 
വളരെ പഴയൊരു 
ചായ കെറ്റിലിനെ കുറിച്ച്
പറയാറില്ലെ നീ
മഞ്ഞയടര്‍ന്ന
അതേ കെറ്റില്‍ 
നല്ല തിളങ്ങുന്ന സ്വര്‍ണ്ണ നിറത്തില്‍ 
ചായയുണ്ടാക്കണം നമുക്ക് 
ഒരേ പാട്ട് മടുക്കുവോളം കേള്‍ക്കണം 

പുലരുമ്പോള്‍ കുട്ടികളും 
മധ്യാഹ്നങ്ങളില്‍ 
പൂമ്പാറ്റകളും ആവണം 
ചിലപ്പോള്‍ 
പൂവിടുന്ന ഒരു ഓറഞ്ച് മരത്തില്
പടര്‍ന്ന വള്ളികളും 

വരുന്ന വേനല്‍
ആദ്യത്തേതൊന്നുമല്ല
മഴ ഇല്ലാത്തപ്പോള്‍
നമുക്കെന്നും വേനലായിരുന്നു
ഉറക്കം കനക്കുമ്പൊള്‍
ഓടി ഓടി നമ്മളാ
കുന്നിന്റെ അറ്റത്ത് പോയി നില്‍ക്കും
വെളിച്ചം പതിയെ തീര്‍ന്ന്
ഇരുട്ടാവുമ്പൊള്‍
നക്ഷത്രങ്ങള്‍ പൊഴിയും
തൊട്ടിരിക്കുന്ന ചൂണ്ടുവിരലിന്റെ
അറ്റങ്ങളില്‍ മെല്ലെ മെല്ലെ
മിടിക്കുന്ന രണ്ട് കുഞ്ഞ് ഹൃദയങ്ങള്‍
ഉണ്ടാവും 

ജാലക

മഴ പേടിച്ചു 
പതുങ്ങി ഇരിക്കുന്ന 
നനഞ്ഞാൽ പൊഴിയുന്ന 
ചിറകുകൾ ഉള്ള 
ഏതോ വേനൽ ശലഭമാണ്..

നമുക്കിടയില്‍

കുളിക്കുമ്പോൾ കൈയിൽ നിന്ന്
 വഴുതി അലുത്ത സോപ്പ്‌  പോലെ 
 എത്ര മുറുകെ പിടിച്ചിട്ടും 
പിടി തരാതെ ജീവിതം. 
വിഷാദത്തിന്റെ പരുക്കൻ
 കയ്യിൽ കുരുങ്ങുന്നൊടുവിൽ..

തീ മൃഗം

അകമൊരു കാട്
അവിടെ പച്ചക്ക് മേലേ 
ആഞ്ഞു വീഴുന്നു വിശപ്പാര്‍ന്ന  തീ മൃഗം
ചിറകടിച്ച് പറക്കുന്നു കരച്ചിലുകള്‍ 
അകമൊരു പുഴ
ഉരുളന്‍ കല്ലുകളുടെ 
ഒരേയൊരു പരല്‍
മീനിന്റെ പുഴ

അകമൊരു ആകാശം 
കാണാത്ത പക്ഷികളുടെ
നിറം തുടച്ച് തൂവി പറന്ന
മേഘങ്ങളുടെ ആകാശം

കാറ്റ് പരിചയപ്പെടുത്തുന്നു
മറന്നുവോയെന്ന്, നിന്നെ
എത്ര നടന്നാലും ഒരേ ദൂരം 
അകമൊരു കുന്ന്
അത്രയും ഉയരത്തിൽ
പൂത്തിരിക്കുന്ന 
മഞ്ഞക്കടമ്പ് , നിന്റെ ഓര്‍മ്മ
വെയിലു വാട്ടിയ ഇലകള്‍ 

പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത ഒരു
തിരിവു കഴിയുമ്പോള്‍ 
പൊടുന്നനെ 
മരിക്കുന്നയാള്‍ 
എത്ര ഏകാന്തപ്പെട്ടിരിക്കും 
എത്ര കുതറിയിരിക്കും 

വാനം 

ഒരു നൂല്‍ കൂടെ
തുന്നിചേര്‍ത്തിരുന്നുവെങ്കില്‍
അതൊരുടുപ്പായേനെ, നിനക്ക്
ഇപ്പോളതൊരു പട്ടം
കാറ്റിലെ പൂമ്പാറ്റ ചിറക്

Sunday, August 12, 2018

മുയൽ..

ഓർമ്മകൾ ശേഷിക്കാത്ത
നിന്റെയുടലിനു മേലെയാണ്
വേരാഴ്ന്ന് തഴച്ചു
വളരുകയെന്റെ മരം 
നിന്റെ മുയല്‍കുഞ്ഞിനു
ഒരു തളിരില പൊട്ടിച്ച് കൊടുക്കുക
തിരിഞ്ഞും മറിഞ്ഞും 
ചുവരിനോട് ചേര്‍ന്നിരുന്ന്
അതുറങ്ങും വരെ കാവലിരിക്കുക
നിന്റെ തന്നെ നിഴല്‍ കൊണ്ട്
ഒരു പുതപ്പ് തുന്നുക

അവസാനത്തെ വാക്കു 
പറഞ്ഞു കഴിഞ്ഞിട്ടും 
കനമുള്ള എന്തൊ ഒന്ന്,
കെട്ടു പോയ ഒരു നക്ഷത്രം 
അതിന്റെ മുറിഞ്ഞ 
കാതില്‍ നിന്നുള്ള ചോര 
വാര്‍ച്ച നിലച്ചിട്ടില്ല

പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത ഒരു
തിരിവു കഴിയുമ്പോള്‍ 
പൊടുന്നനെ 
മരിക്കുന്നയാള്‍ 
എത്ര ഏകാന്തപ്പെട്ടിരിക്കും 
എത്ര കുതറിയിരിക്കും 


പിന്നേ

"പിന്നെ" 
ഒരാള്‍ ഇങ്ങനെ ചോദിച്ചു കൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു
ശ്വസിക്കുന്ന ഒരു പച്ചില അരികില്‍ ഇരിക്കുന്ന പോലെ 
ഓട്ടോറിക്ഷകളും സ്കൂട്ടറുകളും 
നമ്മളെ കടന്നു പോയി കൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു
നിന്റെ നഗരത്തിലേക്കുള്ള ഒന്നര മണിക്കൂര്‍ 
നേരം ഇരട്ടിയാക്കാന്‍ ഞാന്‍ പാടു പെടുന്നു

കാക്കപുള്ളിയാണ്
ആദ്യ ഓര്‍മ്മ
കാണുമ്പോള്‍ അവളോടൊപ്പം 
കയറി വന്ന ഓര്‍മ്മയെ
വിട്ടു പോകാന്‍ മനസില്ലാതെ
തട്ടിപ്പറിച്ചെടുത്ത തൂവാല പിന്നെ
നീണ്ട വിരലുകള്‍ 
കൈയ്യമര്‍ത്തുമ്പോള്‍ 
കൂടെ പോരുന്ന തണുപ്പ്


ഞാന്‍ നിന്നെ നോക്കുമ്പോള്‍ 
നീയെന്നെ നോക്കുന്നില്ല
നീയെന്ന് നോക്കുമ്പോള്‍ ഞാനും 
തണുപ്പുണ്ടോ എന്നാരാഞ്ഞ്
നിന്റെ വിരലുകളില്‍ തൊടുന്നു
നമ്മുടെ ഇടയില്‍ ഇടക്കിടെ മഴ പെയ്യുന്നുണ്ട്
കുത്തിക്കയറി വരുന്ന ഏകാന്തയുണ്ട്
എന്തിനേയും പ്രതിരോധിക്കുന്ന
നിന്റെ വാക്കുകളുണ്ട് 
എന്തിനും ഏതിനും വഴക്കിടുന്ന നീ
ഒരു കുഞ്ഞുറുമ്പ് 
ഒരു വെണ്‍ മുയല്‍ 
രണ്ടിരട്ട പല്ലുകള്‍ 
പതിഞ്ഞ ഒച്ചയില്‍ 
നിന്റെ മൌനം 


ഒടുവില്‍ നീയിറങ്ങി പോവുന്നു
തിരക്കുള്ള ഒരു ബസ്സില്‍ 
ലക്ഷ്യമെത്താതിരുന്നിട്ടും 
അറിയാത്ത ഒരാള്‍ക്ക്
സീറ്റൊഴിഞ്ഞ് കൊടുത്ത്
പിന്നെ നിശബ്ദതയായിരുന്നു
ഒരു നഗരത്തില്‍ നിന്ന്
മറ്റൊരു നഗരത്തിലേക്ക്
അത്ര അടുത്തായിട്ടും 
തിരിച്ചറിയാതെ പോയ
രണ്ട് മരങ്ങള്‍ 
ഒരു കുപ്പിച്ചില്ലു 
കുത്തിക്കയറിയ
ദൂരമാണ്
ഒരാള്‍ക്കും  വേരെ ഒരാള്‍ക്കും ഇടയില്‍ 
രാതിയായി കഴിഞ്ഞിരുന്നു
നിനക്കുമെനിക്കും 
മാത്രം മനസിലായേക്കാവുന്ന
ഒരു നിശബ്ദത 
ചുരുട്ടികൂട്ടിയ ഒരു തൂവാലയുടെ ഫ്രെയിം 
നീ ഇടക്ക് എപ്പോഴൊക്കെയോ 
അയക്കുന്ന മഴയുള്ള ജനാല
ഒന്നും ഒന്നീനെയും പകരം 
വയ്കുന്നില്ല 
എത്ര അടച്ചിട്ടും 
തള്ളിക്കയറി വരുന്ന
കാറ്റിനെ പോലെ നീ/ഞാന്‍ 
രേഖപ്പെടുത്താത്ത,
ഒരു ലിപിയിലും ഇല്ലാത്ത ഒരു വാക്ക്

























ഒരാൾ

ഇങ്ങനെ ഉമ്മ വയ്ക്കാന്‍ നിന്നെയാരു പഠിപ്പിച്ചു
"ഒരാള്‍"
അങ്ങനെയൊന്നെനിക്കും 
"ഇല്ല, അതൊരു അടയാളം കാണിക്കലാണ്"
ഒറ്റു കൊടുക്കുന്നതിനു മുന്നേ, 
ഉമ്മയെന്നോ, 
അന്ത്യ ചുംബനമെന്നോ
വിളിക്കാവുന്ന ഒന്ന്. 
ഒരു കൈ ചൂണ്ടല്‍ 
അടഞ്ഞ കണ്ണുകള്‍ക്ക്
മേലെ പതിയുന്ന 
തണുത്ത കയ്യൊന്ന്
ചുണ്ടിലും സ്പര്‍ശിക്കുക
മേല്‍ചുണ്ടിനേയും 
കീഴ്‌ചുണ്ടിനേയും 
അടച്ചൊരു നൂല്
കോര്‍ക്കുക 
ഭൂമിക്കും ,  ആകാശത്തിനും  മേഘങ്ങള്‍ക്കും 
ശേഷം അവള്‍ അവനെയോ അവന്‍ അവളേയോ ഉമ്മ വച്ചു. 
അല്ല, പിന്നേയും അവര്‍ ഉമ്മ വച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. 
അതി സാധാരണമായ ഒരു ദിവസമായിരുന്നു അത്.
കരിയാന്‍ പോകുന്ന ഒരു മുള്‍ച്ചെടിക്ക്
വെള്ളമിറ്റിച്ചതൊഴിച്ചാല്‍ 
x
x

പുലാമന്തോള്‍



നിന്നെ കാണാന്‍ വരുമ്പോഴും 
തിരികെ പോരുമ്പോഴും 
ഇടയിലൊരു കവിതയിലെ
ഏറ്റവും സുന്ദരമായ വരിയുണ്ട്
പെരുമഴയില്‍ പൊട്ടി പൊളിഞ്ഞ
വഴിയിലും പുലാമന്തോള്‍ 
ബസ് കാത്ത് നില്‍ക്കുന്നത് കാണാം 

തടാകത്തിനു മീതേ
തെന്നിച്ചു വിട്ട
ഒരു മിനുക്കക്കല്ലു പോലെ
പുലാമന്തോള്‍ 
അങ്ങേക്കരയിലേക്ക്
മെല്ലെയെന്നൊനക്കി
കടന്ന് പോകുന്നു

ഒരാള്‍ക്ക് മാത്ര കടക്കാനാവുന്ന 
ഒറ്റപ്പാലത്തില്‍ 
നിന്ന് നമ്മളെങ്ങനെ ഉമ്മ വയ്ക്കും 
പോട്ടെ ഒന്നു കെട്ടിപ്പിടിക്കുക 
എങ്കിലും ചെയ്യണ്ടേ..


നീലോഫർ

രാതിയായിരുന്നു
തണുപ്പായിരുന്നു
അയ്ന്റെ ഒപ്പം നല്ല മഴയും 
മഴ പോയിട്ട് 
ഒരു മൈരു പോലുമില്ലാത്ത
അടുത്ത നഗരത്തിലേക്ക്
നിന്റെ ശ്വാസത്തില്‍ മുങ്ങിയ
അടക്കിയ ഒച്ച
തണുക്കുന്നെവെന്ന്
എത്ര മൂടി പുതച്ചിട്ടും 
തണുക്കുന്നുവെന്ന്
നിനക്കൊരരിക് തന്ന്
ഞാനിവിടെ ഒരു 
വശം ചേര്‍ന്ന് കിടക്കുന്നു

നിന്റെ കഴുത്തിനു
പനിക്കൂര്‍ക്കയില
ഞെരടിയ പച്ചമണം 
കയ്പ്പ് നിറഞ്ഞ
നിന്റെ വായിനൊരു
ഉപ്പും എരിവും ചേര്‍ത്തൊരു
ചൂണ്ട് വിരല്‍ തരട്ടെ
അല്ലെങ്കില്‍ തന്നെ
നിനക്ക് മാത്രം പനി
വരുന്നതെന്തിനു

ഓടിച്ചിട്ടു പിടിച്ചൊരു
ചുണ്ടെലി കുഞ്ഞിനെ
വാലില്‍ തൂക്കി
കെട്ടിക്കറക്കും 
പോലെ
ഊയലാടുന്നു നമ്മളുറക്കത്തില്‍ 

ഇരു കൈകളുമില്ലാതെ 
ഞാനെഴുതുന്ന കവിതക്ക്
പെട്ടന്ന് വിരലിനൊപ്പം 
കൈകളും മുളച്ചു

മുറി ചൂടു പിടിപ്പിക്കാനൊരു
തീപ്പെട്ടി തപ്പിയെടുക്കുന്നു
ഉരച്ചുരച്ച് അവസാനം 
കത്തുന്ന കൊള്ളിയില്‍ 
മുറിയും കത്തു പിടിക്കുന്നു
നീണ്ടു പൊട്ടിയ 
ചുവരിനുള്ളിലൂടെ
കാറ്റ് കടക്കുന്നു
ആളിക്കത്തുന്നു
നിന്റെ തൊലിയുടെ 
എണ്ണമിനുക്കത്തിനു
പെട്ടെന്ന് തീ പിടിക്കുന്നു
അമര്‍ത്തി കെട്ടിപ്പിടിച്ച
രണ്ട് കരിക്കട്ടകളില്‍ 
മഴ പെയ്യുന്നു
ഇടയില്‍ നീല ചിറകുകള്‍ 
ഉള്ള ഒരൊറ്റമല്‍സ്യം നീന്തുന്നു

മടുക്കും വരെ നമുക്ക് മിണ്ടാതിരിക്കാം

 1. തണുത്തുറഞ്ഞ കടലില്‍  പൊങ്ങിക്കിടക്കുന്ന നഗരമായിരുന്നത് വര്ഷം മുഴുവനും എന്നേക്കുമെന്നേ ക്കും  അതങ്ങനെ കിടന്നു ചെവിയോര്‍ത്താല്‍ കേള്‍ക്കാവ...