ഒരു നീളന് തൂവാല കൊണ്ട്
ഞാനെന്റെ കണ്ണു കെട്ടുന്നു
ഒരു മണല് ഘടികാരത്തിന്റെ
ചോട്ടില് നില്ക്കുന്നു
കണ്ണറിയാത്തവന്റെ
കേള്വിയില്
ഊര്ന്നിറങ്ങുന്ന
മണല്ത്തരികള്
വേരുകളായി നീളുന്നു
വീഴുമ്പോള് പൊടുന്നനെ
ഏതൊരോര്മ്മയിലാവണം
അത് നിന്ന് പോയത്
ഉള്ളിലെ തടാകത്തില്
വെള്ളം കുടിക്കാനെത്തിയ
മാന് കുട്ടി
ഏതോ അമര്ത്തിയ
കാലടിയൊച്ചയില്
മുഖമുയര്ത്തി
ചെവിയോര്ത്ത്
നിശ്ചലം നില്ക്കും പോലെ
കൊല്ലപ്പെടും മുന്നേയുള്ള
ഒരു നിമിഷം
ചിതറിയ ഒറ്റ നോട്ടത്താല്
അവസാന വാക്കുച്ചരിക്കുന്നു
വ്യര്ത്ഥ പ്രാര്ത്ഥന
ഞാനും നീയും രണ്ടിടങ്ങളിലിരുന്ന്
ഓര്മ്മകളെ പച്ച കുത്തുന്നു
പാതി മുഖം മറച്ച തൊപ്പികള്
മടക്കിലൊളിപ്പിച്ച പാദസരം
എത്ര പിടിച്ചാലുമൊതുങ്ങാത്ത
വഴുക്കുള്ള മീന്
അതിന്റെ തുറ കണ്ണ്
ഉച്ച തിരിഞ്ഞു
എന്നിട്ടും വെയിലാറിയിട്ടില്ല
ആരോ ഒരാളിന്റെ
കത്തുമായി വരുന്ന
പോസ്റ്റ്മാനെ നോക്കിയിരിക്കുന്നു
നിലച്ച നിമിഷം തൊട്ട്
തുടര്ന്ന് ഒഴുകുന്ന വരെയുള്ള
ജീവിതത്തെ പകര്ത്തിയെഴുതിയതിന്റെ
ഒരു ശരിപ്പകര്പ്പ്
കുനുകുനാ എഴുതിയത്
എത്ര തവണയാണ്
നീയത് തിരിച്ചും മറിച്ചും
വയ്ക്കുന്നത്
താനേ തിരിയുന്ന
ജലഘടികാരങ്ങളുണ്ടാവുമോ
പക്ഷേ നമ്മള് ഏകകോശ ജീവികള്
വരിവരിയായി കടന്ന് പോകുന്നവര്
ഒഴിയുകയാണെന്നോ
നിറയുകയാണെന്നോ
തീര്ച്ചയില്ലാത്തവര്
No comments:
Post a Comment