ഞങ്ങളുടെ മുറി
ഉരുണ്ട് ഉരുണ്ട് നീങ്ങുന്ന
കാറായിരുന്നു
പുഴക്ക് മേലെ കടന്ന്
പോകുമ്പൊള് നീ മുഖം നോക്കുന്നു
കൂട് തുറന്നെന്ന പോലെ
നീ പറക്കുന്നു
ഒരു പെരും കടല് ആകാശത്ത്
പരക്കുന്നത് കണ്ടു
കഴുകന് നോട്ടം കൊണ്ടൊരു
പെരും മീനിനെ കണ്ടൂ
ഉറക്കം വരാത്ത ഒരു രാത്രിക്ക്
മുന്നില് ഉടല് വിറക്കുന്നു
മഴ തോര്ന്നിട്ട് വേണം
കുടയെടുക്കാത്ത
വഴിയിലേക്ക് എനിക്ക് പോകാന്
ഇനി മരങ്ങളിലേക്ക്
തളിരികളെ തേടിയെത്തുന്ന
കാറ്റേ
നിനക്ക് കിന്നരിക്കാന്
ഇലകളില്ല
എല്ലാം കൊഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു
ദര്വീഷുകളുടെ നൃത്തം
നിന്നില് ഞാനെന്റെ നെറ്റി മുട്ടിക്കുന്നു
ഞാന് നിന്നിലെ കാട്ടുമൃഗത്തെ
പിന്തുടരുന്നു
നീയായിരുന്നു എന്റെ
ശമനം ...അതിന്റെ മരുന്ന്
ഇരുവഴി പിരിയുന്നതല്ല
കൂടി ചേരുന്നതാണ്
മരണം
എല്ലാ കെട്ടിടങ്ങളും
പൊടിഞ്ഞ് തീര്ന്ന
നഗരമാണ് ഞാനും നീയും
ഒരിക്കലും തീരാത്ത
സങ്കടം നീ
നാമെങ്ങനെ കാക്കും
നമ്മുടെ രഹസ്യങ്ങള്
നീളെ പൊളിഞ്ഞ
നമ്മുടെ കപ്പല്
പൊങ്ങി കിടക്കാന്
കടലില് ഇനിയും
ഉപ്പ് കലക്കുന്ന
നാവികനാണ് ഞാന്
നമ്മള് ഒരു നാള്
പ്രണയത്തില്
കത്തി വീഴും
കരികട്ടകള്
അന്ന്.. അപ്പോള് ..
നീ കൂടുതല്
ഒന്നുമോര്ക്കാതെ
എന്നെ നെഞ്ചില് ചേര്ക്കും
ഇരട്ടി മിടിക്കുന്നത്
കേള്ക്കുന്നുവോയെന്ന് ചോദിക്കും
ഞാനൊന്നും മിണ്ടില്ല..
വെളിച്ചമേ..നിനക്ക്
കടക്കാനൊരു പഴുതുണ്ട്
കടന്ന് വരൂ
No comments:
Post a Comment