Saturday, December 29, 2018

അപരിചിത ഭാഷ


പറഞ്ഞ് പറഞ്ഞ് 
എഴുതി എഴുതി 
കേട്ട് കേട്ട് 
മടുത്ത് പോയൊരു വാക്ക്
ജീവിതം
എത്ര പെട്ടെന്നാണ്‌ 
മരിച്ച് പോയത്

ഞാനാണെങ്കില്‍ 
ഒന്നും അരോടും 
പറയാതേയും 
കേള്‍ക്കാതെയും 
മരിച്ച് പോകുന്നതിനെ
കുറിച്ച് ഓര്‍ത്തിരിക്കുന്നു

ഒരു ദിവസം മുറി 
തുറക്കാതിരിക്കുമ്പൊള്‍ 
തല്ലിപ്പൊളിച്ച് 
തുറന്ന് നോക്കുമ്പോള്‍ 
മരിച്ച് കിടക്കണം 
ചുരുട്ടി പിടിച്ച കയ്യില്‍ 
കാണുമെന്റെ 
ബ്ളാക് ബോക്സിന്റെ
താക്കോല്‍ 

കാണുന്നവരൊക്കെ
അത്ഭുതപ്പെടും 
മനുഷ്യനും 
ബ്ളാക്ക് ബോക്സോ എന്ന്
ചിലര്‍ ആശങ്കപ്പെടും 
ഇവന്‍ എന്ത് നാശമാണോ
ഇതില്‍ പതിച്ചിരിക്കുന്നത്
എന്നോര്‍ത്ത്
മരിക്കുന്നവന്‌ അങ്ങ്
മരിച്ച് പോയാപ്പൊരേ
എന്നോര്‍ത്ത്
പ്രാകും 

കാശു കടം മേടിച്ചവര്‍
കടം തന്നവര്‍ 
സ്നേഹിച്ചവര്‍ 
പറ്റിച്ചവര്‍ 
കാമിച്ചവര്‍ 
അവസാനമായി
പ്രണയിച്ചവര്‍ 
അങ്ങനെ പല പേര്‍ 
കാതോര്‍ക്കും 
കണ്ണോര്‍ക്കും 

എന്നാലും അതൊന്നും 
ആവില്ല, 
ആരേ കുറിച്ചും പറയില്ല
ജീവിച്ചിരുന്നപ്പോള്‍ 
ആരോടും 
പറയാതെ പോയ
എവിടേയും രേഖപ്പെടുത്താതെ പോയ
വേറെ ഒരാള്‍ക്കും വായിക്കാനാവാത്ത
അപരിചിത ഭാഷയില്‍ ആവും 
അതെഴുതപെട്ടിട്ടുണ്ടാവുക
അത് വായിക്കേണ്ട ആള്‍ 
ഫോണ്‍ എടുക്കാത്തതെന്തെന്ന് 
ആശങ്കപ്പെട്ട് 
മെസേജുകള്‍ക്ക് മറുപടി
വരാത്തെതെന്തെന്ന് 
ആധി പിടിച്ച്
വെരുകിനെ പോലെ
അങ്ങുമിങ്ങും 
നടക്കുകയാവും 

ഫേസ്‌ബുക്കിലെ 
അപ്ഡേറ്റിലോ 
ഇന്സ്റ്റാഗ്രാമിലോ
എവിടെയെങ്കിലും 
വായിച്ചറിയുമ്പോഴാവും 
ഒരു കരച്ചില്‍ കൂടെ
അടക്കാന്‍ പാകത്തിനു
മുറി തുറക്കുക 
പിന്നെയത് എന്നേക്കുമായി
അടക്കുക 

കണ്‍മഷി

നമ്മള്‍ ദൂരെ പോകുന്നു
ഓടിച്ച് ഓടിച്ച്
ഒരിടത്ത് പോയി
ടെഡി ബിയറിനു പകരം 
കണ്‍മഷി വാങ്ങുന്നു
തിരികെ വരുന്നു
നീയിറങ്ങി പോകുന്നു
ഇറങ്ങി പോക്കുമ്പൊള്‍ 
ഞാനെടുത്ത നിന്റെ
ഫോട്ടോസ്റ്റാറ്റ് കോപ്പിയോട്
മിണ്ടുന്നു .. വഴക്ക് കൂടുന്നു
ഇന്നോട് പറയാത്തെതെല്ലാം 
ഓളോട് പറയുന്നു
ഓളോ ഭീരു വെന്ന് 
കളിയാക്കുന്നു

മറ്റൊരുവള്‍

ശരിക്കും അവള്‍ 
രണ്ട് പേരാണ്
ഒരുവളെ പോലെ
വേറെ ഒരുവള്‍ 
അതിലൊരാളോട്
ന്തും പറയാം 
അടി കൂടാം 
ഉള്ളിലുള്ളതെന്തും പറയാം 
വേനിച്ചത്
അസൂയ തോന്നിയത്
കുശുമ്പ് മൂത്ത്
ഡാറ്റ ഓഫ് ചെയ്തത്
ഫോണ്‍ ഓഫ് ചെയ്തത്
ഡി പി യിലെ ലുക്ക് 
പോരാന്ന് തോന്നി
മാറ്റി മാറ്റി പോസ്റ്റ് ചെയ്തത്
അവള്‍ ആരെങ്കില്‍ടെം 
ചിരിയെ കുറിച്ച് പുകഴ്‌ത്തി
പറേയ്മ്പൊ കണ്ണാടി നോക്കി
ചിരിച്ചത് .. സ്വയം തൃപ്തിപെട്ടത്
പൊടുന്നനെ ഒന്നിനും കൊള്ളൂല്ല ന്ന്
ഉള്ളുരുകിയത്
ഓല്ടെ അടുത്ത് ഒക്കെ പറയാ

ശരിക്കും അവള്‍ 
രണ്ട് പേരാണ്
ഒരുവളെ പോലെ
വേറെ ഒരുവള്‍ 
ഒരാള്‍ ഇടക്കേതോ
സ്റ്റോപ്പില്‍ 
ഇറങ്ങി പോവുമെങ്കില്‍ 
മറ്റൊരുവള്‍ 
എന്നേക്കുമാണ്...








പേരില്ലാത്ത നമ്മള്‍

ദൈവം ഉണ്ടോ ഇല്ലയോ
എന്നൊന്നും എനിക്കറിയില്ല.
ഉണ്ടെന്നിരിക്കട്ടെ
പ്രാര്‍ത്ഥിച്ച് പ്രാര്‍ത്ഥിച്ച്
നിന്നെ ഞാനൊരു ഓറഞ്ച്
മരമാക്കും. 
പിച്ചി വള്ളികള്‍
എമ്പാടും പടര്‍ന്നൊരു
ഓറഞ്ച് മരം
ഇനിയിപ്പോള്‍ 
ദൈവമില്ലെന്നിരിക്കട്ടെ
അവസാനത്തെ ഉമ്മ പോലെ
അമര്‍ത്തിപിടിച്ച
ആ ഒരൊറ്റയുമ്മ കൊണ്ടാവും 

അപ്പോഴാവും 
പെരുമഴയുള്ള 
ഏതോ ദേശത്തില്‍ നിന്നു
നമുക്ക് മാത്രമായുള്ള
അടയാളമായി ആ മഴ വരിക
ഇപ്പോള്‍ മഴയോ എന്ന് 
കുടയെടുക്കാത്തവര്‍ 
കടയോരങ്ങളിലേക്ക്
തിരക്കുമ്പോള്‍
കൈ മറയാക്കി 
ഓടുമ്പോള്‍
ഒന്നു മിണ്ടാതെ വിരലുകള്‍ 
മുറുകെ പിടിച്ച് 
നമ്മളാ മഴ കൊള്ളും

വര്‍ഷങ്ങള്‍ കഴിഞ്ഞാണിനി
കാണുന്നതെങ്കില്‍ 
തലേന്നത്തെ മഴ പോലെ 
നമ്മളോര്‍ക്കും
എങ്ങോട്ടെന്നില്ലാതെ
ഓടിച്ചു പോയ വഴികള്‍, ഇടങ്ങള്‍ 
എണ്ണമില്ലാത്ത കിലോമീറ്ററുകള്‍ 
തണുത്ത ചോക്കളേറ്റ്
ഉള്ളു പൊള്ളയായ ഒരു 
മുത്തശ്ശി മരം 
അതിനുള്ളില്‍ ഉമ്മ വച്ചു നില്‍ക്കേ
മുറി കൂടിയ ഉള്ള്
ഇപ്പോള്‍ വേനലില്‍ പൊഴിയുകയും 
വസന്തത്തില്‍ പൂക്കുകയും 
ചെയ്യുന്നുണ്ട് നമ്മള്‍ 
എന്നില്‍ നിന്ന് നിന്നിലേക്ക്
പടര്‍ന്ന് പിന്നെ എന്നിലേക്ക്
പടര്‍ന്ന ആ മണം അവിടെങ്ങും 
പരക്കുന്നുണ്ട് പോലും 
പേരറിയാത്ത ഒരു പൂവ്
പേരില്ലാത്ത നമ്മള്‍ 






അവസാന ഇലകള്‍ മഞ്ഞയിലകള്‍ ..

ചെരിപ്പെല്ലാം ഊരിയെറിഞ്ഞ്
നടക്കാം നമുക്കീ വഴിയില്‍ 
തറഞ്ഞ മുള്ളിനെ അതേ പോലെ
നിര്‍ത്താം അതേ ആഴത്തില്‍ 
വേരിറങ്ങിയ ഒരു ചെടിയെ
പിഴുതെടുക്കാം 
തിരിച്ചു വരുന്ന ഓര്‍മ്മകളോട്
നിങ്ങളെയാരു വിളിച്ചു മൈരുകളേ
എന്ന് ചോദിക്കാം 
ഒരു ജനല്‍ തുറന്ന് വേണമെങ്കില്‍ 
പറന്ന് പോക്കൊയ്യെന്ന് പറയാ
ഒരു ബിയര്‍ ചിണുങ്ങുന്നു
പിന്‍ ഊരിയ ഗ്രനേഡ് പോലെ
ടിക് ടിക് എന്ന് മിടിക്കുന്ന
എപ്പോ വേണമെങ്കിലും 
പൊട്ടാവുന്ന ഹൃദയം 
എടുത്ത് നീട്ടുനു

വെറ്തെ ചുറ്റിക്കറങ്ങാന്‍ 
നിന്റെ കണ്ണിലേക്കൊരു
പെഡല്‍ ബോട്ടിറക്കുന്നു
രണ്ട് കൈയ്യും ചേര്‍ത്ത് 
തിരുമ്മി നിന്റെ കവിളില്‍ വയ്ക്കുന്നു
എപോഴും വിയര്‍ക്കുന്ന
കൈ ചേര്‍ത്ത് പിടീക്കുന്നു


നമ്മുടെ മീനിനെ ഏതെങ്കിലും 
ഒരു തടാകത്തില്‍ ഉപേക്ഷിച്ചാലോ
എന്ന് ചോദിക്കുമ്പൊള്‍ നീ 
സമ്മതിക്കുന്നില്ല
വെള്ളം മാറ്റുന്നത് പോലും 
അവകാശമായി തരാത്ത
നിന്റെ അച്ഛനെ ഓര്‍ക്കുന്നു
മീനിനെ വീളിക്കാന്‍ മാറി
മാറി പേരുകളിടൂന്നു

ഭൂമി ഇല്ലാത്തവനു ആകാശത്തില്‍ 
എന്ത് അവകാശം 
ഒരു കാടില്‍ നിന്നും 
വളര്‍ന്നു നില്‍ക്കുന്ന മരങ്ങള്‍ 
ഒരു പക്ഷേ മരിക്കുമ്പോളം 
വിര്‍ജിന്‍ ആയി നില്‍ക്കാവുന്ന
അതിന്റെ മാത്രം അവസാന ഇലകള്‍ 
മഞ്ഞയിലകള്‍ ..
വെറുതെ വന്ന് പോകുന്ന വസന്തങ്ങള്‍ 

അതിരില്‍ എവിടെയോ ആരോ
പാതി വലിച്ച് ഉപേക്ഷിച്ച്
സിഗരറ്റ് കാറ്റ് ഊതി കത്തിക്കുന്നു
പിന്നെയതൊരു തീയാകുന്നു
കിളികള്‍ പറക്കുന്നു
മാനുകള്‍ ഓടുന്നു
പ്രണയിക്കുമ്പോള്‍ 
കണക്കുകള്‍ ഒന്നും 
സൂക്ഷിക്കാന്‍ 
ഇല്ലാത്തതിനാല്‍ 
തീ കത്തിക്കുന്നു
ആരെ പ്രണയിച്ചുവെന്നോ
ആരെ ഇല്ലയെന്നോ
വേര്‍തിരിവില്ലാതെ


മഴക്ക് മാത്രം അണക്കാന്‍ 
ആവുന്ന ചില തീ കളുണ്ട്
ഒഴിവു നേരങ്ങളില്‍ 
വെറുതെ തീ പിടിപ്പിക്കുന്ന
ഓര്‍മ്മകളൂടെ കൂട്ടുകാരെ

അനല്‍ മേലെ പനി തുളി, അലൈപായും ഒരു കിളി
മരം തേടും മഴൈ തുളി, ഇവൈതാനെ 

നീ കേള്‍ക്കുന്നില്ലേ പാട്ട്

പുറത്തേക്ക് നോക്കിയാല്‍ 
പ്രളയത്തില്‍ ബാക്കിയായ
ഒരു പുഴയുണ്ട്
ജലമില്ല..തോണിയുണ്ട്
നമുക്ക് നീന്തിയാലോ
















ജലമേയെന്ന്

നീയെന്താണെനിക്ക്
ഇതാണല്ലോ ആ ചോദ്യം 
പ്രണയമാണോ സ്നേഹമാണോ
ഇഷ്ടമാണോ 
ഹോ..എന്തൊക്കെ ചോദ്യങ്ങളാണല്ലേ
ഓക്സിജന്‍ എന്ന് പറയട്ടെ?
അതാണല്ലോ അവസാനം 
ശ്വാസം ..ജലം .. ജീവന്‍ 
വാക്കുകളൊന്നും പോരാതെ
വരുമ്പോള്‍ മിണ്ടാതിരുക്കുന്ന 
പോലെ...
തീര്‍ന്ന് പോയ പര്‍വതാരോഹകന്റെ
സിലിണ്ടര്‍ പോലെ..
മിണ്ടാതിരിക്കുന്നു
നിന്നെ കാണാതാവുമ്പോള്‍ 
മീണ്ടിലെങ്കിലും 
ഓണ്‍ലൈന്‍ കാണാതിരിക്കുമ്പോള്‍ 
ഉള്ള പിടച്ചിലുണ്ട്
ഒരു കാരണവുമില്ലാതെ
കരയില്‍ പിടിച്ചിട്ട
മീനിനെ പോലെ 
അപ്പോഴൊക്കെ 
കുടഞ്ഞൊഴിക്കുന്ന
ഒരു കൂട ജലമാണ്‍ നീ
ഹൌ..ജലം നിറച്ച
ശ്വാസം ..ജീവന്‍ 
നിനക്ക് വേണ്ടി 
മാത്രം സെറ്റ് ചെയ്ത്
റിങ്ങ് ടോണ്‍ 
എത്ര ദൂരെ നിന്നും 
തിരിച്ചറിയാം 
മെട്രിക്സ് സിനിമയിലെ
എമര്‍ജന്‍സി എക്സിറ്റ് പോലെ
മുഴങ്ങുന്ന ആ റിങ്ങ് ടോണ്‍ 
നിന്നിലേക്കുള്ള എന്റെ 
കൂടു മാറ്റം 
മൈരെ മൈരെ ന്ന് 
എന്നെ തന്നെ വിളിക്കുന്ന തെറികള്‍ 
നീയെന്ന പേരറിയാ ചെടിയുടെ വേരുകള്‍ 
ആഴ്ന്നിറങ്ങുന്നു
എന്റെ പ്രണയമേയെന്നല്ല
എന്റെ ജീവനേ .. ജലമേയെന്ന്
വഴിയെത്ര മറന്നിട്ടും നിന്നിലേക്ക്
മണം പിടിച്ചെത്തുന്ന പൂച്ച ഞാന്‍ 

അപ്പോ പറഞ്ഞു വന്നത് 
എന്താന്ന് വച്ചാല്‍ 
വണ്ടികളൊന്നും 
വരാത്ത വഴിയില്‍ 
ആര്‍ത്തിയോടെ ഉമ്മ വയ്ക്കില്ലേ
ശ്വാസം മുട്ടി ചത്ത് പോയാലോ രണ്ടൂം 
എന്നോര്‍ത്ത് ദൈവം അയക്കുന്ന
വണ്ടികളാണ്‌ നമ്മള്‍ ഇടക്ക് കാണുന്നത്

മൈരു.. എന്തൊരു ഉമ്മയാണപ്പോ..
അകം പോള്ളയായ ആ മരത്തിന്റെ
ഉള്ളിലെ ഉമ്മ പോലല്ല..
ചുംബിക്കുമ്പോള്‍ കണ്ണടക്കണമെന്ന
നിയമം പോലും തെറ്റിച്ചുള്ള നമ്മുടെ
ഉമ്മകള്‍ ..രുചികള്‍ കൈമാറുന്നവ
ഉമിനീരിന്റെ കലര്‍പ്പുകള്‍ 

നമ്മള്‍ നമ്മള്‍ മാത്രമാണ്
ഒരാളെ പോലെ വേറെ ഒരാള്‍ ഇല്ല
പ്രണയത്തിന്റേയും ഉന്മാദത്തിന്റേയും 
കൈവിരലുകള്‍ ..അമര്‍ത്തി കടികള്‍ 
പൊടുന്നനെ പൊടിയുന്ന കണ്ണുനീര്

എന്റെ ജലമേ..
എന്റെ ശ്വാസമേ
പറ്റുമെങ്കില്‍ നമുക്കൊരു വട്ടം കൂടെ ജനിക്കണം 
ഒരേ ഇടത്തല്ല ഇതേ പോലെ തന്നെ
എന്നിട്ട് കുറച്ച് കൂടെ നേരത്തെ കാണണം 
പെട്രോളില്‍ കുളിച്ച് നില്‍ക്കുന്ന ഒരാള്‍ക്ക്
നേരേ ഏറിയുന്ന തീപ്പെട്ടി കൊള്ളി പോലെ നീ
എന്നിലേക്ക് വരണം 
കത്തിപ്പിടിക്കണം ..
എന്നിട്ട് ഉമ്മ വച്ച് അതേ പോലെ
കത്തിക്കരിഞ്ഞ രണ്ട് പേരാകണം 
ആരുമറിയരുത് നമ്മളെത്ര 
പ്രണയിച്ചിരുന്നെവെന്ന്..







ഒരിടത്ത് നിന്ന്

അസൂയ ഒരു അസ്സല്‍ മെറ്റഫൊര്‍ ആണ്
ഒരു വീടിറമ്പില്‍ നിന്ന്
മഴയിലേക്ക് തല കുനിച്ച് കയറും പോലെ
അല്ലെങ്കില്‍ ഒരു കരിമ്പന്‍ കയറിയ
തോര്‍ത്തുമുടുത്ത് ഷവറിന്റെ ഇത്തിരി
ജലത്തിലേക്ക് തല നനയ്ക്കും പോലെ
ആദ്യ തണുപ്പ് മാത്രമാണ്‍ പേടി

മുഴു കവിതയായ ഒരുവള്‍ക്ക്
കവിതയെഴുതാന്‍ വാങ്ങിയ ബിയര്‍ ആണ്
ഞാനിപ്പോള്‍ കുടിക്കുന്നത്

മടുക്കും വരെ നമുക്ക് മിണ്ടാതിരിക്കാം

 1. തണുത്തുറഞ്ഞ കടലില്‍  പൊങ്ങിക്കിടക്കുന്ന നഗരമായിരുന്നത് വര്ഷം മുഴുവനും എന്നേക്കുമെന്നേ ക്കും  അതങ്ങനെ കിടന്നു ചെവിയോര്‍ത്താല്‍ കേള്‍ക്കാവ...