ഞാനും നീയും
കെട്ടിടം പണിക്ക്
ഒരേ വണ്ടിയിൽ
കയറി വന്ന ഇഷ്ടികകൾ.
ഒരേ ചൂളയിൽ
പൊള്ളിയവർ.
പണി തീർന്നപ്പോൾ
ഇരു നിലകളിൽ
പെട്ടു പോയവർ.
തേച്ചു മിനുക്കി
നിറങ്ങളുടെ
ഉള്ളിൽ പെട്ടവർ.
ഇനി ഒരിക്കലും
കാണാത്തവർ.
Monday, March 18, 2019
ഒസ്യത്ത്
ഇപ്പോഴൊന്നുമല്ല കേട്ടോ
കൊറേ കഴിഞ്ഞ്
പിന്നേയും കൊറേ കഴിഞ്ഞ്
നിനക്ക് ഞാനെന്റെ ഒസ്യത്ത്
കൈമാറിയേക്കാം
സത്യത്തില് നിനക്ക് മാത്രം
മനസിലാവുന്ന ഭാഷയാവുമത്
ഒന്നും പറയാതെ നീയും ഞാനും
കൈമാറിയ സങ്കടങ്ങളുടെ
ദേഷ്യങ്ങളുടെ വിഷാദത്തിന്റെ
മൌനത്തിന്റെ ഭാഷ
ചെയ്ത പാപങ്ങളുടെ
നല്ലതിന്റെ, ചീത്തയുടെ
ബാക്കിയായതിന്റെ
നിന്നോട് പറയാതെ പോയതിന്റെ
പറഞ്ഞതിന്റെ
പറഞ്ഞിട്ടും പറയാതെ പോയതിന്റെ
ഓഹ്!! ദൈവമേ
പേടിച്ചിട്ട് നിന്നോട് പറയാതെ പോയ
എല്ലാ പ്രണയങ്ങളുടേയും
നിന്റെ വാക്കിന്റെ തോക്കിന് മുന്നില്
ഉയര്ത്തിപ്പിടിച്ച രണ്ട് കൈകളൂടെ
തോറ്റുവെന്ന് ഗോദയില് അമര്ത്തിയടിക്കുന്ന
കൈയ്യടിയില്
ദൈവമേ..
നീയെന്റെ വീടായിരുന്നു എന്നാരു പറയും
എത്ര അലഞ്ഞ് തിരിഞ്ഞാലും
വഴി തെറ്റിയാലും തിരികെയെത്തുമെന്ന്
ഉറപ്പുള്ള എന്റെ വീടായിരുന്നു
എന്ന് ഏത് വാക്കില് ഞാനെഴുതും
ഏത് വാക്കില് പറഞ്ഞാല് നിനക്ക്
മനസിലാവും വാക്കുകളുടെ മലക്കേ
ഏത് പിശറന് മഴയേയും തുടക്കുന്ന
വൈപ്പര് ആയിരുന്നു നീയെന്ന് ആരു പറയും
ട്രാഫിക് സിഗ്നലില് ചുവപ്പില് പെട്ടു കിടക്കുമ്പൊള്
പെട്ടെന്ന് പച്ചയാക്കുന്നത് നീയായിരുന്നുവെന്ന് ആര് പറയും
ഒരു മഞ്ഞു രാത്രിയില് വഴി തെറ്റിയപ്പോള്
വഴി മാറ്റി തന്നതും ദൂരം കാണിച്ചതും
നീ ആയിരുന്നു എന്നത് ആരു പറയും
ഒരു ഏകാന്ത ദിവസത്തിന്റെ മൂര്ദ്ധന്യത്തില്
നിന്നെ വിളിച്ച് കട്ട ചെയ്ത കോളുകളുടെ അവസാനം
ഒട്ടും പ്രതീക്ഷിക്കാതെ നീ വിളിച്ച്
എവിടെയെന്ന് ചോദിക്കുന്നതാണ്
സന്തോഷമെന്ന് ആരു പറയും
ഒട്ടും ഓര്മ്മയില്ലല്ലോയെന്ന് തോന്നുമ്പോഴും
ഏതെങ്കിലും ഒരു ചെറിയ കാര്യമിങ്ങനെ
നീ ഓര്ത്ത് പറയുന്നതാണ് സന്തോഷമെന്നാരു പറയും
ഒരു വാക്ക് പോലും പറയാതെയെന്റെ അസൂയയെ
അളക്കുന്ന നിന്റെ മാപിനികളെ എനിക്ക് പേടി
ആണെന്ന് ആരു പറയും
റോളര് സ്കേറ്ററില് ദിശയില്ലാതെ
നിലതെറ്റി ഓടുമ്പോള് കൈ നീട്ടി പിടിക്കാനുള്ള
ചില്ലയാണെന്ന് ആരു പറയും
മരിച്ച് പോസ്റ്റ്മോര്ട്ടം ടേബിളീല് കിടക്കുകയാണ്
ഒരു വരയില് നെഞ്ചു പിളരും
ചലനം നിലച്ച് ഇരുണ്ട് പോയ ഹൃദയം കാണാം
പരിചയമുള്ള ഒരു പഴയ ചെങ്ങാതിയെ കാണുമ്പോള്
നോക്കണോ വേണ്ടയോ എന്ന് സംശയിച്ച്
കടന്ന് പോയ ഒരോര്മ്മ വന്നേക്കാം
ഒന്നു പോയി മിണ്ടിയേക്കാമായിരുന്നു എന്നോര്ത്തേക്കാം
ഒന്നും മിണ്ടൂന്നില്ല എങ്കിലും നിനക്കൊന്ന്
തൊട്ടു നോക്കാം ചിലപ്പോള്
അല്ല ചിലപ്പോളല്ല
തീര്ച്ചയായും
ഒരു വട്ടം കൂടെ വിരല്തുമ്പ് വരെ
ചോരയെത്തിക്കാനുള്ള ശ്രമത്തില്
അതൊന്ന് മിടിച്ചേക്കാം
പേരിനു പോലും ജലമില്ലാത്ത മരുഭൂമി
ഒരു ദ്വീപ് ആണെന്ന് സ്വയം വെളിപ്പെടുത്തുന്ന
അത്രയും നിശബ്ദം
ഒരു കുഞ്ഞിപച്ച ഒരു കാടാണെന്ന്
ഉറക്കെ പറയുന്ന അത്രയും
Thursday, February 7, 2019
നെഞ്ചിൽ കൈകൾ പിണച്ചുവയ്കുന്നു
പകുതി കത്തിപ്പോയ ഒരു ആത്മഹത്യ
കുറിപ്പിന്റെ അവസാന വരികളാണ്
നിങ്ങളീ വായിക്കാന് പോകുന്നതെല്ലാം
പല വഴികള് ഞാനാലോചിക്കുന്നു
ഒരു ഷോട്ട് ഗണ് കൊണ്ട്
തൊണ്ടക്കുഴിയില് അമര്ത്തി
കാഞ്ചി വലിക്കുക
ഇലകളതിന്റെ മരം കൊഴിക്കും പോലെ
മുഷിഞ്ഞ് കൂറ കുത്തിയ ജനാല
കര്ട്ടനില് കുരുക്കുക
അത്ര ആഴമുള്ള ജലത്തിന്റെ ആഴത്തില്
ഏകാന്തതയുടെ ജല വഴിയില് മുങ്ങുക
ഉടലില് മിടിക്കുന്ന ജല/മണല് ഘടികാരത്തെ
തല്ലിപ്പൊട്ടിക്കുക
രാത്രിയുടെ അന്ത്യ യാമങ്ങളിലും ഉറങ്ങാത്ത
കൂമന്റെ കണ്ണ് കുത്തിപ്പൊട്ടിക്കും പോലെ
ആ അമ്പയക്കുക.. തറഞ്ഞ് കയറട്ടെ
ഇതൊന്നുമല്ല
തെമ്മാടിക്കുഴിയില് വളരാന് പോകുന്ന
കടും നിറമുള്ള ചെമല പൂക്കളെ
കുറിച്ചോര്ത്താണ്
അതില് വന്നിരിക്കാന് ഭയക്കുന്ന'
നിന്റെ പൂമ്പാറ്റകളെ കുറിച്ചോര്ത്താണ്
ഒറ്റയ്ക്ക് പറക്കുന്ന
നിമിഷ ജീവികളെ കുറിച്ചോര്ത്താണ്
യാത്ര പോവുകയാണ്
എന്നെഴുതിയ കത്തിലെ
അവസാന വരിയല്ല
നടന്നു തളര്ന്ന് ഒരാള്ക്ക്
ജലം പകര്ന്ന് കൊടുക്കുന്നതും
അയാള് കുടിക്കുന്നതും ..
ഒരു ചൊല് കവിത പോലെ
നീ കേള്ക്കുന്നുവെന്നേയുള്ളൂ
പൂമ്പാറ്റകള് അവരിങ്ങനെ
മരിച്ചയാളെ കുറിച്ച് പാടും
ഈ വിലാസത്തില് അങ്ങനെ ഒരാളില്ലെന്ന്
തെര്യപ്പെടുത്തിയാലും കത്തുകള് വരും
പുരാതനമായ വടുക്കളില്
പുതിയ ചായം തേക്കും
പക്ഷേ മരിച്ചവര്
വെറുതെ മരിച്ചവരല്ല
ആത്മഹത്യ ചെയ്തവര്
അവര് ആണും പെണ്ണുമെന്നില്ലാതെ
പോള്ക്ക ഡോട്ടിട്ട കടും നിറത്തിലെ
നീളന് പാവാടയില് അറിയാത്ത
ഏതോ പാട്ടില് വട്ടം ചുറ്റും
ഒറ്റക്കിരിക്കുന്ന.. സ്നാനപ്പെടുത്തിയ..
പേരോര്ക്കാത്ത എന്നോടാണോ
കാഞ്ചി വലിക്കുമ്പോള് ലക്ഷ്യം തെറ്റിയ
കുരിക്കിയ തുണി പിഞ്ചിപ്പോയ
ജലം കരക്കെത്തിച്ച
എന്നോടോ..
ചോദ്യമൊന്നുമില്ലാതെ നിനക്ക് ചെയ്യാവുന്ന
ഒരു കാര്യമുണ്ട്
ഒരുമ്മ വയ്ക്കാം ..
ഒടുക്കത്തെ ഉമ്മ
ഇന്നും കത്തൊന്നുമില്ലയെന്ന്
പരാതി പറഞ്ഞിരിക്കുന്ന
ചുളുഞ്ഞി ചുരുങ്ങിയിരിക്കുന്ന
ഒരു വൃദ്ധന്റെ കവിളില്
അത്ര സ്നേഹത്തോടെ ഒരുമ്മ
പ്രാര്ത്ഥിക്കാതെ വയ്യെന്ന് തോന്നുമ്പോള്
മുട്ടു കുത്തുന്ന പോലെ..
അവസാനമായി..
ഇനിയൊരിക്കലും കാണിലെന്ന
ആധിയില് കത്തിക്കാനായ്
ആംബുലന്സിലേക്ക് കയറ്റുന്ന
മൃതമായ ഒന്നിലെന്ന മേല്
നെഞ്ചിൽ കൈകൾ പിണച്ചുവയ്കുമ്പോള്
കുറിപ്പിന്റെ അവസാന വരികളാണ്
നിങ്ങളീ വായിക്കാന് പോകുന്നതെല്ലാം
പല വഴികള് ഞാനാലോചിക്കുന്നു
ഒരു ഷോട്ട് ഗണ് കൊണ്ട്
തൊണ്ടക്കുഴിയില് അമര്ത്തി
കാഞ്ചി വലിക്കുക
ഇലകളതിന്റെ മരം കൊഴിക്കും പോലെ
മുഷിഞ്ഞ് കൂറ കുത്തിയ ജനാല
കര്ട്ടനില് കുരുക്കുക
അത്ര ആഴമുള്ള ജലത്തിന്റെ ആഴത്തില്
ഏകാന്തതയുടെ ജല വഴിയില് മുങ്ങുക
ഉടലില് മിടിക്കുന്ന ജല/മണല് ഘടികാരത്തെ
തല്ലിപ്പൊട്ടിക്കുക
രാത്രിയുടെ അന്ത്യ യാമങ്ങളിലും ഉറങ്ങാത്ത
കൂമന്റെ കണ്ണ് കുത്തിപ്പൊട്ടിക്കും പോലെ
ആ അമ്പയക്കുക.. തറഞ്ഞ് കയറട്ടെ
ഇതൊന്നുമല്ല
തെമ്മാടിക്കുഴിയില് വളരാന് പോകുന്ന
കടും നിറമുള്ള ചെമല പൂക്കളെ
കുറിച്ചോര്ത്താണ്
അതില് വന്നിരിക്കാന് ഭയക്കുന്ന'
നിന്റെ പൂമ്പാറ്റകളെ കുറിച്ചോര്ത്താണ്
ഒറ്റയ്ക്ക് പറക്കുന്ന
നിമിഷ ജീവികളെ കുറിച്ചോര്ത്താണ്
യാത്ര പോവുകയാണ്
എന്നെഴുതിയ കത്തിലെ
അവസാന വരിയല്ല
നടന്നു തളര്ന്ന് ഒരാള്ക്ക്
ജലം പകര്ന്ന് കൊടുക്കുന്നതും
അയാള് കുടിക്കുന്നതും ..
ഒരു ചൊല് കവിത പോലെ
നീ കേള്ക്കുന്നുവെന്നേയുള്ളൂ
പൂമ്പാറ്റകള് അവരിങ്ങനെ
മരിച്ചയാളെ കുറിച്ച് പാടും
ഈ വിലാസത്തില് അങ്ങനെ ഒരാളില്ലെന്ന്
തെര്യപ്പെടുത്തിയാലും കത്തുകള് വരും
പുരാതനമായ വടുക്കളില്
പുതിയ ചായം തേക്കും
പക്ഷേ മരിച്ചവര്
വെറുതെ മരിച്ചവരല്ല
ആത്മഹത്യ ചെയ്തവര്
അവര് ആണും പെണ്ണുമെന്നില്ലാതെ
പോള്ക്ക ഡോട്ടിട്ട കടും നിറത്തിലെ
നീളന് പാവാടയില് അറിയാത്ത
ഏതോ പാട്ടില് വട്ടം ചുറ്റും
ഒറ്റക്കിരിക്കുന്ന.. സ്നാനപ്പെടുത്തിയ..
പേരോര്ക്കാത്ത എന്നോടാണോ
കാഞ്ചി വലിക്കുമ്പോള് ലക്ഷ്യം തെറ്റിയ
കുരിക്കിയ തുണി പിഞ്ചിപ്പോയ
ജലം കരക്കെത്തിച്ച
എന്നോടോ..
ചോദ്യമൊന്നുമില്ലാതെ നിനക്ക് ചെയ്യാവുന്ന
ഒരു കാര്യമുണ്ട്
ഒരുമ്മ വയ്ക്കാം ..
ഒടുക്കത്തെ ഉമ്മ
ഇന്നും കത്തൊന്നുമില്ലയെന്ന്
പരാതി പറഞ്ഞിരിക്കുന്ന
ചുളുഞ്ഞി ചുരുങ്ങിയിരിക്കുന്ന
ഒരു വൃദ്ധന്റെ കവിളില്
അത്ര സ്നേഹത്തോടെ ഒരുമ്മ
പ്രാര്ത്ഥിക്കാതെ വയ്യെന്ന് തോന്നുമ്പോള്
മുട്ടു കുത്തുന്ന പോലെ..
അവസാനമായി..
ഇനിയൊരിക്കലും കാണിലെന്ന
ആധിയില് കത്തിക്കാനായ്
ആംബുലന്സിലേക്ക് കയറ്റുന്ന
മൃതമായ ഒന്നിലെന്ന മേല്
നെഞ്ചിൽ കൈകൾ പിണച്ചുവയ്കുമ്പോള്
Sunday, February 3, 2019
അവനവന് മുറികള്
നമ്മുടെ കാര് ഒരു നഗരത്തില്
നിന്ന് വേറൊരു നഗരത്തിലേക്ക്
ആളെയെത്തിക്കുന്ന വെറുമൊരു
വാഹനമായിരുന്നില്ല.
ഏത് തിരക്കിലും നമ്മളെയൊളിപ്പിക്കുന്ന
മുറിയായിരുന്നു
കാറ്റിലെങ്ങോട്ടും തിരിയാവുന്നൊരു
പായ്കപ്പലിനെ പോലെ
അതൊഴുകി നടന്നു
എവിടെയും നങ്കൂരമിട്ടില്ല
ഒരു തുറമുഖത്തും അടുത്തില്ല
കേക്കിന്റെ പാക്കറ്റുകള്
ഗുച്ചി യുടെ
ഇടയ്ക്ക് എപ്പോഴൊ വലിച്ച
ചുരുട്ടിന്റെ മണങ്ങള്
നിന്റെ കാല്തണുപ്പ് അറിഞ്ഞ്
സീറ്റുകള്
ഉമ്മ ചൂര്
നിന്റെ മുഖം പതിഞ്ഞ കണ്ണാടി
ഫെമിനിസം ,ദളിത്
കറുപ്പ്, നീല
നമ്മള്
വക്കീലും വാദിയുമായി
വിധിച്ചു തൂക്കികൊന്നു
നീ അധ്യാപികയും
ഞാന് കുട്ടിയുമായി
ചെലപ്പോള് ഞാനൊരു
മൂരാച്ചി തന്തയും
നീ തല തെറിച്ച മോളുമായി
അതിപ്രണയവും
അസൂയയും മൂത്ത
കാമുകനായി
അപ്പോഴും നമ്മുടെ മുറി
നമ്മളെ ചേര്ത്ത് പിടിച്ചു
കൊണ്ടേയിരുന്നു
ചിലപ്പോളത് യുദ്ധഭൂമിയിലെ
ബങ്കറിനെ പോലെ നമ്മളെ കാത്തു
എല്ലാ അക്രമണങ്ങളില് നിന്നും
വാതിലടച്ച് സമാധാനം നിറച്ചു
ഏറ്റവും തിരക്കുള്ള മാനഞ്ചിറയില്
ബീച്ച് സൈഡില്
മിഠായി തെരുവില്
പാരഗണിന്റെ പാര്ക്കിങ്ങില്
ഹൈലൈറ്റ് മാളില്
ഓര്ത്തെടുക്കാന് പോലുമാവത്ത
വഴികളില് അത് നമ്മളെ
കൊണ്ട് പോയി
ആരും വരുന്നില്ല
വേണമെങ്കിലൊന്ന്
ഉമ്മ വച്ചോയെന്ന് പറഞ്ഞു
നമ്മളവിടെ നമുക്കിഷ്ടമുള്ള
പാട്ട് വച്ചു ..
തോന്നിയ പോലെ കൂടെ പാടി
ഒച്ച വച്ചു
രണ്ട് നിശ്വാസങ്ങള്ക്ക്
ഇണ ചേരാന് കഴിയുമെന്ന്
വിശ്വസിക്കുമെങ്കില്
നമ്മളാര്ത്തി പണ്ടാരങ്ങളെ
പോലെ ഇണ ചേര്ന്നു
അന്യോന്യം നക്കി തുടച്ചു
ഉമിനീരും വിയര്പ്പും
കൂടി ചേര്ന്നൊരു
പുതിയൊരു രസക്കൂട്ടുണ്ടാക്കി
നീയും ഞാനുമിറങ്ങിപ്പോരുന്നു
വീടുകളിലേക്ക്..
അവനവന് മുറികളിലേക്ക്...
അസമാധാനങ്ങളിലേക്ക്...
എന്നിട്ടൊടുവില്
ഓടിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നൊരു
മുറിയുണ്ടാക്കാന് നോക്കി
തോറ്റു പോകുന്നു
തോറ്റു പോയിക്കൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു
പൊരിവെയിലില്
ഒരു കുട നിവര്ത്തുന്ന അത്ര
ലളിതമായിരുന്നു അത്
ഒരില്ലാ കുട !
Saturday, February 2, 2019
ആനന്ദങ്ങളുടെനാലു തൂവാല
എത്ര നാളായി നിന്നെ
കാണാതെ ആയിട്ട്
നീ ഓടി പോയതാണ്
അറിയാഞ്ഞിട്ടല്ല
ഇത്രയും പൊസ്സസ്സീവ്
ആയ ഒരാള്ടെ കൂടെ
എങ്ങനെ നിക്കാനാണ്
എന്ന് നീ പറഞ്ഞത്
മറന്നിട്ടുമല്ല
എവിടെ ഒക്കെയാണ്
ഇന്ന് ഞാന് തിരഞ്ഞത്
പോകാവുന്ന ഇടത്തൊക്കെ
അറിയാവുന്നവരോടെല്ലാം
അവസാനം ഞാനൊരു
നായയെ കൊണ്ടു വന്ന്
എന്നെ മണപ്പിച്ചു
ഒരു സ്നിഫ്ഫര് പട്ടി
എന്റെ കഴുത്തും ചെവിയും
നീ കടിച്ച് വിരലുകളും
തോളും
നിന്റെ മണമുണ്ട്
ഉമിനീരിന്റെ നിന്റെ മുടിയുടെ
നീ ഇറങ്ങി പോകുമ്പൊള്
കൊഴിഞ്ഞു കിടന്ന മുടി
ഒരു കടലാസില് പൊതിഞ്ഞെടുത്ത് വച്ചത്
അതും മണപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്
നിന്നെ കണ്ടുപിടിക്കുമായിരിക്കും ... നോക്കാം
അവസാന ശ്രമമാണ്
ആരുമറിയാതെ ഓടി പോവാന്
നീ നിന്റെ കൊലുസുകള്
ഊരി ബാഗില് സൂക്ഷിച്ചിരിക്കുവെന്ന്
പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട് ഞാന്
നല്ല വീതിയുള്ള
ബ്ലാക്ക് മെറ്റല് കൊലുസുകള്
വാട്സ്ആപ്പില് ഒരു ഫോട്ടോ
മെസേജ് ചെയ്യപ്പെടുന്നു
അറിയാത്ത ഒരു ഫോണ് നമ്പര്
ട്രൂ കോളറില് പേരില്ല്
അടുത്ത് എടുത്തതാവണം
തീര്ത്തും മരുഭൂമി പോലെ
തോന്നിക്കുന്ന ഒരിടത്തെ
റെയില്വേ സ്റ്റേഷന്
അതുമൊരു ആകാശചിത്രം
നീയാണൊ ഇനി
ചിറകുകള് മുളച്ച്
പറന്ന് പോയതാണോ നീ
മേഘമോ ചിറകോ
ഇറങ്ങി വാ
വന്നെന്റെ മധുരമില്ലാ ചായയിലെ
കൊടുങ്കാറ്റാവ്
ഉള്ളിലേക്കിറങ്ങ്
ആഴത്തില്
നിന്റെ കൂടെ ഇരുന്നപ്പോഴൊക്കെയും
ആഗ്രഹിക്കാറുള്ള പോലെന്റെ ശ്വാസമാവ്
ഇറങ്ങി പോവാതെ ഉള്ളിലൊരു
ഹരിക്കേന് ആവ്
ഒരു സുനാമി കൊണ്ടെന്റെ ഓര്മ്മകളൊക്കെ
മായ്ച്ചു കളയ്
ഒരാളെ മാത്രം ഓര്മ്മയുള്ള
അല്ഷിമേഴ്സ് രോഗിയാക്ക്
നിന്റെയൊഴികെ എല്ലാം
മായ്ച് കളയ്
ആര്ക്കും ആരെയും പരിചയമില്ലാത്ത
ഒരു നഗരത്തില് ആരും ഫോണ് വിളിച്ച്
ചോദ്യങ്ങള് ചോദിക്കാനില്ലാത്ത
ഒരു ദിവസം
രാത്രി നമുക്ക് ചായ കുടിക്കാനിറങ്ങണം
പേപ്പര് കപ്പുകളിലെ ചായ കുടിച്ച്
വിജനമായ തെരുവുകളില് നടക്കാനിറങ്ങണം
തോന്നുമ്പോള് ഉമ്മ വയ്ക്കുകയും
പല്ലു മുറിയെ കടിക്കുകയും വേണം
രതിക്ക് മൂക്കുമ്പോള് മുറിയിലേക്ക്
തിരിച്ച് ഓടുകയോ
തെരുവിലെ ഒഴിഞ്ഞ കോണില്
നിന്നോ കിടന്നോ ചാരി നിന്നോ
നമുക്ക് അത്രയും പിരാന്തില്
കാമപ്പെടണം
നിന്റെ ഒരു കാല് എന്റെ തോളിലേക്ക്
കയറ്റി വച്ചൊരു പൂച്ചയാവണം
ഒന്നിനു പിന്നാലെ ഒന്നായി
നക്കി കുടിക്കണം
മെരുങ്ങാത്ത ഒരു വളര്ത്തു കഴുകന്
ഒരു കൊടിക്കൂറ
കാറ്റിന്റെ ദിശ അറിയിക്കുന്ന സൂചകം
ശാസ്ത്രഞ്ജന്മാര് പറയുന്നതോര്ക്കുന്നു
ഭൂമിതണുത്തൊരു മഞ്ഞു കട്ടയായിരുന്നത്രെ
നമ്മള് ഇല്ലാവുന്നിടം ഒരു പക്ഷേ
അങ്ങനെ ആകുമായിരിക്കും
തണുത്തൊരു ഭൂഖണ്ഡം
മരിച്ച മരങ്ങള് ഇലകള് പൂക്കള്
നദികള് നീരുറവകള്
മരുഭൂമികള് കെട്ടിടങ്ങള്
വാഹനങ്ങള് പരസ്യപലകകള്
നിന്നെ തിരഞ്ഞിനി എവിടെ പോകാനാണ്
ഒരു മാപ്പിലും കാണാത്ത
ആ റെയില്വെ സ്റ്റേഷനിലോ
അവിടെ പറന്നിറങ്ങിയാല് തന്നെ
ഞാനെന്ത് ചെയ്യും
നിന്നെ തെരഞ്ഞെന്റെ നായയെ വിട്ടതിന്റെ
പിന്നാലെ പോയാല് മതിയോ
ഇരുണ്ട ഒരാളുമില്ലാത്ത വഴിയിലൂടെ
എത്രയെന്നാണ്
മരിച്ച് പോയ മേഘങ്ങളൊക്കെ നിരന്ന്
കിടപ്പാണ് വഴിയിയൊക്കെ
ഓരോന്നും തിരഞ്ഞ് നോക്കണം
ഒരു പഞ്ഞിക്കൂട്ടത്തിനിടയില്
നിന്നൊരു അപ്പൂപ്പന് താടി
തിരയും പോലെയാവുമത്
എനിക്ക് സങ്കടം
അത്രയും സങ്കടം
വിഷമിക്കല്ലേയെന്ന്
കടിച്ച് പിടിക്കും പോലെ
നിന്നെ മിസ്സ് ചെയ്യുന്നു
എല്ലാം കൂടെ പൊതിഞ്ഞെടുക്കാന്
നാലു തൂവാലയുണ്ട്
ആനന്ദങ്ങളുടെ
ഉടല് ബാക്കികള്
ഒരു മഞ്ഞു കുറുക്കനെ
പോലെ തിരിഞ്ഞ് നോക്കാതെ
ഞാനിറങ്ങി പോകും
തിരച്ചിലില് മണം കളഞ്ഞ് പൊയ്
വഴി തെറ്റിയ നായ്ക്ക് കൂട്ടാവും
കടലിനു മേലെ നടന്ന് പോയ
പരിശുദ്ധാത്വിനെ കണക്ക്
നമ്മളിങ്ങനെ നടന്ന് പോകും
ആകാശങ്ങളിലുരുന്നത്
നീ കാണുകയാണെങ്കില്
വരിയായി നടന്ന് പോകുന്ന
ഉറുമ്പിനേക്കാള് ചെറുതായ
എന്തോ ഒന്നിനേയാവും കാണുക
തണുത്തുറഞ്ഞ സമുദ്രത്തെ
വകഞ്ഞൊരു തുണിപ്പായ കപ്പല്
അതിന്റെ പൂപ്പില്
നീളന് മുടിയുമായ് നീ - നീലോഫര്
ഏറെ നാളായ് കാണാതിരുന്ന
മുടിപിന്ന് മുഷിഞ്ഞ
കുപ്പായത്തില് നിന്ന്
കണ്ടെടുക്കുമ്പോള്
ഉണ്ടാവുന്ന ആനന്ദത്തില്
നിന്റെ കപ്പലിനു നങ്കൂരമിടാന്
ഉറഞ്ഞ കടലില് ആഴത്തിലൊരു
പിളര്പ്പുണ്ടാക്കുന്നു
വരിക..
Wednesday, January 9, 2019
അവള് തന്നെ ഋതു അവള് തന്നെ കാലം
അവളുടെ വീട്/മുറി ഇവിടെ എങ്ങുമല്ല..
ആര്ട്ടിക്കില് ആണ്
അവളുടെ വീടിന്റെ പേര്
ഗോകുലമെന്നുമല്ല
ഇഗ്ളൂ എന്നാണ്
രോമത്തൊപ്പി വച്ച്
കട്ടിയുടുപ്പിട്ട അവളെ
നിങ്ങള് കണ്ടൂ കാണൂം
അടുത്ത ടൌണിലേക്ക്
കേക്ക് വാങ്ങാനും
കാപ്പി കുടിക്കാനും
റെയില് ഡീയര് വലിക്കുന്ന
വണ്ടിയില് കൈ കോര്ത്ത്
നില്ക്കുന്ന അവളേയും
കണ്ട് കാണണം
അവളില് മഞ്ഞ് പൂക്കുന്നൊരു
നിത്യഹരിത വനമുണ്ട്
ഞാന് കണ്ടിട്ടുണ്ട്
നടന്ന് നടന്ന് ചെല്ലുമ്പോള് കാണുന്ന
തണു തണുത്ത അരുവിയില്
കയാക്കിങ്ങ് നടത്തിയിട്ടുണ്ട്
അത്ര ആഴത്തില്
വീണിട്ടുണ്ട്
ശ്വാസം മുട്ടി പിടഞ്ഞിട്ടുണ്ട്
അവളൂടെ മുറിയില്
ഋതുക്കള്ക്ക് അനുവാദം ചോദിക്കാതെ
വരും പോകും
അവള് തന്നെ ഋതു അവള് തന്നെ കാലം
അവളുടെ മുറിയില്
വേറെ എവിടെ പെയ്തില്ലെങ്കിലും
പെരുമഴ പെയ്യും
വിരല് തുമ്പുകളില്
വേനല് നൌകകള് നങ്കൂരമിടും
അവള് അവളെ തെന്നെ വസന്തത്തിന്റെ
അവസാന ഇലയെന്ന് വിളിക്കും
ഞാനവളിലേക്ക് ഇപ്പോള്
പൊട്ടി പൊട്ടിയില്ലായെന്ന് നില്ക്കുന്ന
ഇല ഞരമ്പിലൂടെ പാഞ്ഞെത്തും
നിശബ്ദമായി ജല ഗോവണി കയറും
അവള് കാനായിയുടെ യക്ഷി
വിടര്ന്ന തുടകള്ക്കിടയിലെ
തണൂപ്പിനു കമ്പളങ്ങള്
കത്തി പൊട്ടും നെരിപ്പോട്
ഉറങ്ങാം ..അല്ലെങ്കിലോ
വിരിഞ്ഞ മധുരനാരങ്ങകള്
പൊട്ടിക്കാം
അവള് കവിത കൊണ്ട്
സമ്മിലൂനി എന്നെഴുതുന്നു
ഉടല് കൊണ്ടൂം മുടി കൊണ്ടും
പൊതിയുന്നു
ചേര്ത്ത പിടിച്ച് പേടി കളയുന്നു
കണ്ണുകളച്ച് ഉറക്കുന്നു
ഇതൊന്നുമല്ല നീ
ഇതൊന്നുമല്ലാത്ത
നൊടിയിടയില് തീരുന്ന
സത്യമോ മിഥ്യയോ
എന്നറിയാത്ത
അത്ര സുന്ദരമായ
എയ്ത്തു നക്ഷത്രം
അതു നമ്മളാണ്
ജ്വലിച്ച് കത്തി തീരുന്നവര്
ഒരാളുമറിയില്ല..
ആരുമറിയില്ല
പ്രകാശം പരന്നതും
കത്തി തീര്ന്നതും
ആരുമറിയില്ല
ഇങ്ങനെ രണ്ട് പേര്
ഭൂമിയില് ഇത്ര
പ്രണയത്തോടെ
ജീവിച്ചതും
മരിച്ചു പോയതും
Tuesday, January 8, 2019
ഇടക്ക് നിറയുകയും ഒഴിയുകയും ചെയ്യുന്ന വഴികളില്
പാരഗണില് നിന്നും
പൊറോട്ടയും മീന് കറിയും
കഴിച്ചിറങ്ങിയ രണ്ട് പേര്
നഗരത്തിന്റെ ആമാശയത്തില്
ദഹനത്തിനു നില്ക്കാതെ
ഒരേ വഴി വട്ടം ചുറ്റുന്നു
ആരോടും പറയാനാവാത്ത
ഉന്മാദം നിറഞ്ഞ
ആനന്ദത്തിൽ
അങ്ങനെ
പെട്ടെന്ന് കണ്ടെടുത്ത
വിരലുകള്ക്കിടയിലെ
മണം . അതിന്റെ തന്നെ ഉപ്പ്
ചുണ്ടിലെ ഉറക്കബാക്കി
ഇത്തിരി കൂടെ ഇരിക്കാന്
പറയുന്ന രണ്ടാം ചായ
തിരികെയെടുക്കുന്ന
നീ തൊട്ട മീന്പാതി
മൊരിഞ്ഞ അപ്പ കഷണം
കള്ള കണക്കിന്റെ
ഇത്തിരി മിനിട്ടുകള്
പച്ച കുത്തിനു മേലേയുള്ള
മുയല് പല്ലിന്റെ അമര്ത്തിയ കടി
മുന്നിലും പിന്നിലും
വാഹനങ്ങളൊന്നുമില്ലാതെയാവുന്ന
നിമിഷങ്ങളിലെ നമ്മള്
കാണാത്ത ഉമ്മകളുടെ ദൈവങ്ങള്
നിങ്ങള് കണ്ടതല്ലേ..
തെളിവിനിരിക്കട്ടെ എന്നയക്കുന്ന
എണ്ണിയാല് തീരാവുന്ന മഴ
കണ്ണൊന്ന് തെറ്റിയാല്
നമ്മള് വരയ്ക്കുന്നു
മുപ്പത് രൂപയുടെ
കണ്മഷി കൊണ്ട്
ആകാശം , ശലഭങ്ങള്
മഞ്ഞ ജെംസിന്റെ
മഞ്ഞ നിറം
ആരുടെ വിരല്തുമ്പിന്റേതാണ്
നമ്മുടെ ആനന്ദങ്ങള്
നമ്മുടെ വഴികള്
ഈ നാട്ടില് നമ്മളാദ്യായാണ്
ആരോടും പറയാനാവാത്ത
ആനന്ദങ്ങളുടെ
ഈ കവിത ആരാണെഴുത്യത്
തിരികെ പോരുന്നു
ആ ചെങ്ങായി,
അതേ ദൈവം
ഒരു വിരല് ഞൊടിച്ച്
എല്ലാം പഴയത് പോലെ
ആക്കിയിരിക്കുന്നു
പൊട്ടി പൊളിഞ്ഞ റോഡ്
തിരക്ക്, ഒരു മര്യാദയുമില്ലാതെ
വണ്ടി ഓടിക്കുന്ന തെണ്ടികള്
ഉമ്മകളുടെ ഓക്സിജൻ
സിലിണ്ടര് ഉള്ളത് കൊണ്ട്
മാത്രമെന്റെ നഗരമെത്തുന്നു ഞാൻ
Subscribe to:
Posts (Atom)
മടുക്കും വരെ നമുക്ക് മിണ്ടാതിരിക്കാം
1. തണുത്തുറഞ്ഞ കടലില് പൊങ്ങിക്കിടക്കുന്ന നഗരമായിരുന്നത് വര്ഷം മുഴുവനും എന്നേക്കുമെന്നേ ക്കും അതങ്ങനെ കിടന്നു ചെവിയോര്ത്താല് കേള്ക്കാവ...
-
നമുക്ക് ഏറ്റവും പ്രിയമുള്ളൊരാളുടെ കൈ വിരല് ആള്ക്കൂട്ടത്തില് വിട്ടിട്ടുണ്ടോ ഏറ്റവും പ്രിയമുള്ളൊരാളുടെ പിന്നില് നിന്ന് അത്രയുമാ...
-
വര്ഷങ്ങളായി പൂട്ടി കിടക്കുന്ന വീടിന്റെ മണമാണ് നിനക്കിപ്പോള് നിന്റെ മുറി മുഷിഞ്ഞ ദിവസങ്ങള് വലിച്ചെറിഞ്ഞ അടിയുടുപ്പുകള് ധരിച്ച ദിവസങ്ങള്...
-
ഒട്ടിക്കുകയും മുഷിയുമ്പോള് പറിച്ച് മാറ്റിയൊട്ടിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ബാന്ഡ് ഐഡുകളാവുന്നു നാം പരസ്പരം .. ഒരു മുള്ക്കാട് കടക്കുമ്പോള് ...