ഒരേ റാട്ടില് നിന്ന്
പിരിഞ്ഞെത്തുന്നു
വെറുപ്പും പ്രണയവും.
കൊല്ലാതെ കൊല്ലുന്ന
കൊലക്കയര്
Saturday, April 27, 2019
ഒരു വേള
നമുക്ക് ഓടിത്തൊട്ട്
കളിച്ചാലോ
തൊടാന് നീയും
തൊടാതിരിക്കാന് ഞാനും
നമുക്കോടിയോടിയറ്റം പോകാം
അതി രാവിലെ അഞ്ച് മണിയുടെ
മങ്ങികത്തുന്ന ഒരാകാശമുണ്ട്
മലക്കുകള് ഈയാപാറ്റാകളെ
പോലെ പാറി നടക്കും
മടി പിടിച്ച ഒരിമ്പിരി കുഞ്ഞ്
നേഴ്സറിയിലേക്കെന്ന പോലെ
വെയിലിന്റെ വരവില്
ഓടി പോകുമവര്
നീ കടമായി ചോദിച്ച
കുഞ്ഞ് പര്പ്പിള് പൂ
വിരിഞ്ഞ കള്ളിച്ചെടി
ഞാനെടുത്ത് വച്ചിട്ടുണ്ട്
ആദ്യ വെട്ടം വീഴുന്ന
നമ്മുടെയാ ജനലിന്റെ
ഇടത്തേയറ്റത്ത് തന്നെ
വക്കണമത്
മുഷിഞ്ഞിരിക്കുന്ന
ചില മധ്യാഹ്നങ്ങളില്
നീ കണ്ടിട്ടില്ലേ
കേട്ടിട്ടില്ലേ
നമ്മുടെയുള്ളില്
എന്തൊരു കാറ്റാണ്
ഉന്മാദം മൂത്ത് മുളകളൊക്കെ
ചീറുന്നത് കേള്ക്കുന്നുണ്ടോ
ഒരു വേള ചീന്തിപൊട്ടുമെന്ന്
തോന്നും ..
ഒടുക്കത്തെ ഒരു ചിരി വാര്ന്ന്
കരച്ചിലാവും പോലെ
അതെ!
നിന്നിലേക്കെത്തുന്ന സന്തോഷം നിറച്ച
എല്ലാ പാണ്ടി ലോറിയും എന്റെ
പാലത്തിലൂടെ കടന്ന് പോണം
നിന്റെ എല്ലാ സന്തോഷവുമ്
എന്നിലൂടെ ആവണം
നിന്റെ ചിരികള് ആരവങ്ങള് ഉന്മാദങ്ങള്
പിണക്കങ്ങള് കുശുമ്പുകള് അസൂയ
അങ്ങനെ നീയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട
എല്ലാ ക്രയവിക്രയങ്ങളും
എല്ലാ ചര്ച്ചകളും
ഉഭയ കക്ഷി സമാധാനങ്ങളും
വെടി നിര്ത്തലുകളും
എല്ലാം എന്നിലൂടെ കടന്ന് പോകണം
ഹാ.. എന്തൊ സ്വാര്ത്ഥന് എന്നല്ലേ,,
അതേ.. സ്വാര്ത്ഥന് ആണ്
കുശുമ്പന് ആണ്
വഴക്കാളി ആണ്
നീ കരുതുന്നുണ്ടാവും
ഇങ്ങേര്ക്ക് നാണമാവില്ലേ എന്ന്
ഇല്ല നാണമില്ല
കത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന
ഒരു കെട്ടിടത്തില് നീ മാത്രം 'രക്ഷപെടണേ
ബാക്കി എല്ലാരും ചത്തു പോയാലും
എന്നോര്ക്കുന്ന
എല്ലാ തീപ്പെട്ടി കൊള്ളിയും
കത്തി പോയാലും നീ മാത്രം കത്തല്ലേ എന്നോര്ക്കുന്ന
അത്ര പിശുക്കന് അത്ര സ്വാര്ത്ഥന്
ആരു എന്തുടുപ്പിട്ടാലും പ്രശ്നമില്ല
നീ സ്ലീവ്ലസ് ഇടരുത് എന്ന് ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ലേ
അത്രേ ഉള്ളൂ
ആരു വേണേല് വെള്ളമടിച്ചോട്ടേ
നീ വേണ്ട
എന്ന് ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ലേ
അത്രേ ഉള്ളൂ
എത്ര വെയിലാണെങ്കിലും നീ പോകുന്ന
വഴി നിറയെ തണല് മരങ്ങള്
വേണമെന്നൊക്കെ ഓര്ക്കുന്ന
ക്ലീഷേ , അല്ല അത്രയേ ഉള്ളൂ
ഒരു വീഡീയോ കോളില്
ലൈറ്റ് കെടുത്തിയ ശേഷവും
നീ മിണ്ടൂമ്പോള്
സദാ പിടഞ്ഞു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന
കണ്ണുകള് കാണണമെന്ന
മിണ്ടാന് വെമ്പുന്ന ചുണ്ടുകളൊന്ന്
കാണണമെന്ന അത്യാര്ത്തിയില്ലേ
അത്രയേ ഉള്ളൂ
സത്യത്തില് ഈ കാറ്റില്ലേ കാറ്റ്
അത് ഉണക്കാനിട്ടിരിക്കുന്ന
തുണീകളോട് ചെയ്യാന്
പോകുന്നതെന്തെന്ന്
മുന് കൂട്ടി അറിയാന് പറ്റോ
ചെലപ്പോ പറത്തി കൊണ്ട് പോകാം
ഉണക്കാം , കൂട്ടി കുഴക്കാം
പ്രണയം സാധുവായ എന്നോട്
ചെയ്യുന്നതെന്ത് കാറ്റേ,
കാറ്റായ നീയേ
ഉറങ്ങാത്തവര്ക്ക് മാത്രം
മനസിലാവുന്ന ഭാഷയുണ്ട്
ചില കരച്ചിലുകള്
അമര്ത്തിയ കാലൊച്ചകള്
ദൈവം വരുന്ന സമയം
കുഞ്ഞീ
നിന്നെ അത്രെം ഇഷ്ടമാണെന്ന്
എനിക്കത്രയും ജീവനാണെന്ന്
നിനക്കറിയാവുന്ന ഭാഷയില്
പരിഭാഷപ്പെടുത്തി കൊടുത്തു
വിട്ടിട്ടുണ്ട്
നിനക്ക് വായിക്കാന് പറ്റുന്നതിലും
അധികം വരികള് കാണും
വായിക്കണം
ഏതോ ബോംബ് ഉണ്ടാക്കുന്ന
ഒളി സ്ഥലത്ത് പണിയെടുക്കുന്നവനാണ്
എപ്പോള് വേണമെങ്കിലും
കൈ തകര്ന്ന് പോകാവുന്നവനാണ്
അപ്പോഴും നിന്റെ വിരലിന്റെ
തണുപ്പ് സൂക്ഷിക്കുന്നവനാണ്
"മ്മ" എന്നൊരു വാക്കില്
ഒരുമ്മയുടെ ശ്വാസവും
അമര്ത്തിപ്പിടിക്കലും
കെട്ടിപ്പിടിക്കലും ..
ഹോ ! പ്രണയമേ
ജീവനേ
ജലമേ
ആകാശമേ
വാക്കേ
ആഴമേ
മുറിവേ
നീയേ
നീയില്ലാതെ/ നീയല്ലാതെ
ഒന്നുമില്ലെന്ന്
പറയാന് ഒരു ഭാഷ വേണം
അല്ലെങ്കിലൊരു വാക്ക് വേണം
ആ ഒരു വാക്ക് പറയുമ്പൊള്
ഞാനോ നീയോ ഒരാള്
മരിച്ചോണം
പിന്നെ ഒരാളേ പാടുള്ളൂ
അയാളിങ്ങനെ
മരിച്ച് മരിച്ച് മരിച്ച് പോവണം
നീയില്ലാതെ ഞാനെങ്ങനെ
ചിരിക്കുമെന്നോര്ത്ത്
കരഞ്ഞ കരഞ്ഞ്
മരിച്ചോണം
എന്തൊരു സ്വാര്ത്ഥന് എന്നല്ലേ...
അതെ!
ആധി
ഇരുളും വരെയുള്ള ഡ്രൈവിംഗ്,
നമ്മള് വെയിലില് നമ്മളെ പുഴുങ്ങുന്നു
വിയര്ത്തുമ്മ വയ്ക്കുന്നു
നമ്മുടെ ഇടയില് വാക്കുകള്
കെട്ടഴിച്ചു വിട്ട ആട്ടിന് കുഞ്ഞുങ്ങളെ
പോലെ ആവഴിയീവഴി പായുന്നു
ചിറകൊട്ടിച്ച പക്ഷികള് നമ്മള്
പറക്കുന്നു നേരേയും ചെരിഞ്ഞും
നമ്മളിരിക്കുന്ന പുളിമാവ്
ഓടിക്കയറുന്ന പുളിയനുറുമ്പുകള്
ചില്ലയുണ്ടാവുമെന്നുറപ്പില്ലാത് ത
അടുത്ത വരവ്
കാണുമ്പോഴെല്ലാം
നമ്മളുമ്മ വയ്ക്കുമെങ്കില്
ജീവനേ മരണത്തിനു മുന്ന്നേ
നമ്മളെത്രയുമ്മ വയ്ക്കും
ആരതിന്റെ കണക്കെടുക്കും ആധി
Monday, March 18, 2019
ചൂള
ഞാനും നീയും
കെട്ടിടം പണിക്ക്
ഒരേ വണ്ടിയിൽ
കയറി വന്ന ഇഷ്ടികകൾ.
ഒരേ ചൂളയിൽ
പൊള്ളിയവർ.
പണി തീർന്നപ്പോൾ
ഇരു നിലകളിൽ
പെട്ടു പോയവർ.
തേച്ചു മിനുക്കി
നിറങ്ങളുടെ
ഉള്ളിൽ പെട്ടവർ.
ഇനി ഒരിക്കലും
കാണാത്തവർ.
കെട്ടിടം പണിക്ക്
ഒരേ വണ്ടിയിൽ
കയറി വന്ന ഇഷ്ടികകൾ.
ഒരേ ചൂളയിൽ
പൊള്ളിയവർ.
പണി തീർന്നപ്പോൾ
ഇരു നിലകളിൽ
പെട്ടു പോയവർ.
തേച്ചു മിനുക്കി
നിറങ്ങളുടെ
ഉള്ളിൽ പെട്ടവർ.
ഇനി ഒരിക്കലും
കാണാത്തവർ.
ഒസ്യത്ത്
ഇപ്പോഴൊന്നുമല്ല കേട്ടോ
കൊറേ കഴിഞ്ഞ്
പിന്നേയും കൊറേ കഴിഞ്ഞ്
നിനക്ക് ഞാനെന്റെ ഒസ്യത്ത്
കൈമാറിയേക്കാം
സത്യത്തില് നിനക്ക് മാത്രം
മനസിലാവുന്ന ഭാഷയാവുമത്
ഒന്നും പറയാതെ നീയും ഞാനും
കൈമാറിയ സങ്കടങ്ങളുടെ
ദേഷ്യങ്ങളുടെ വിഷാദത്തിന്റെ
മൌനത്തിന്റെ ഭാഷ
ചെയ്ത പാപങ്ങളുടെ
നല്ലതിന്റെ, ചീത്തയുടെ
ബാക്കിയായതിന്റെ
നിന്നോട് പറയാതെ പോയതിന്റെ
പറഞ്ഞതിന്റെ
പറഞ്ഞിട്ടും പറയാതെ പോയതിന്റെ
ഓഹ്!! ദൈവമേ
പേടിച്ചിട്ട് നിന്നോട് പറയാതെ പോയ
എല്ലാ പ്രണയങ്ങളുടേയും
നിന്റെ വാക്കിന്റെ തോക്കിന് മുന്നില്
ഉയര്ത്തിപ്പിടിച്ച രണ്ട് കൈകളൂടെ
തോറ്റുവെന്ന് ഗോദയില് അമര്ത്തിയടിക്കുന്ന
കൈയ്യടിയില്
ദൈവമേ..
നീയെന്റെ വീടായിരുന്നു എന്നാരു പറയും
എത്ര അലഞ്ഞ് തിരിഞ്ഞാലും
വഴി തെറ്റിയാലും തിരികെയെത്തുമെന്ന്
ഉറപ്പുള്ള എന്റെ വീടായിരുന്നു
എന്ന് ഏത് വാക്കില് ഞാനെഴുതും
ഏത് വാക്കില് പറഞ്ഞാല് നിനക്ക്
മനസിലാവും വാക്കുകളുടെ മലക്കേ
ഏത് പിശറന് മഴയേയും തുടക്കുന്ന
വൈപ്പര് ആയിരുന്നു നീയെന്ന് ആരു പറയും
ട്രാഫിക് സിഗ്നലില് ചുവപ്പില് പെട്ടു കിടക്കുമ്പൊള്
പെട്ടെന്ന് പച്ചയാക്കുന്നത് നീയായിരുന്നുവെന്ന് ആര് പറയും
ഒരു മഞ്ഞു രാത്രിയില് വഴി തെറ്റിയപ്പോള്
വഴി മാറ്റി തന്നതും ദൂരം കാണിച്ചതും
നീ ആയിരുന്നു എന്നത് ആരു പറയും
ഒരു ഏകാന്ത ദിവസത്തിന്റെ മൂര്ദ്ധന്യത്തില്
നിന്നെ വിളിച്ച് കട്ട ചെയ്ത കോളുകളുടെ അവസാനം
ഒട്ടും പ്രതീക്ഷിക്കാതെ നീ വിളിച്ച്
എവിടെയെന്ന് ചോദിക്കുന്നതാണ്
സന്തോഷമെന്ന് ആരു പറയും
ഒട്ടും ഓര്മ്മയില്ലല്ലോയെന്ന് തോന്നുമ്പോഴും
ഏതെങ്കിലും ഒരു ചെറിയ കാര്യമിങ്ങനെ
നീ ഓര്ത്ത് പറയുന്നതാണ് സന്തോഷമെന്നാരു പറയും
ഒരു വാക്ക് പോലും പറയാതെയെന്റെ അസൂയയെ
അളക്കുന്ന നിന്റെ മാപിനികളെ എനിക്ക് പേടി
ആണെന്ന് ആരു പറയും
റോളര് സ്കേറ്ററില് ദിശയില്ലാതെ
നിലതെറ്റി ഓടുമ്പോള് കൈ നീട്ടി പിടിക്കാനുള്ള
ചില്ലയാണെന്ന് ആരു പറയും
മരിച്ച് പോസ്റ്റ്മോര്ട്ടം ടേബിളീല് കിടക്കുകയാണ്
ഒരു വരയില് നെഞ്ചു പിളരും
ചലനം നിലച്ച് ഇരുണ്ട് പോയ ഹൃദയം കാണാം
പരിചയമുള്ള ഒരു പഴയ ചെങ്ങാതിയെ കാണുമ്പോള്
നോക്കണോ വേണ്ടയോ എന്ന് സംശയിച്ച്
കടന്ന് പോയ ഒരോര്മ്മ വന്നേക്കാം
ഒന്നു പോയി മിണ്ടിയേക്കാമായിരുന്നു എന്നോര്ത്തേക്കാം
ഒന്നും മിണ്ടൂന്നില്ല എങ്കിലും നിനക്കൊന്ന്
തൊട്ടു നോക്കാം ചിലപ്പോള്
അല്ല ചിലപ്പോളല്ല
തീര്ച്ചയായും
ഒരു വട്ടം കൂടെ വിരല്തുമ്പ് വരെ
ചോരയെത്തിക്കാനുള്ള ശ്രമത്തില്
അതൊന്ന് മിടിച്ചേക്കാം
പേരിനു പോലും ജലമില്ലാത്ത മരുഭൂമി
ഒരു ദ്വീപ് ആണെന്ന് സ്വയം വെളിപ്പെടുത്തുന്ന
അത്രയും നിശബ്ദം
ഒരു കുഞ്ഞിപച്ച ഒരു കാടാണെന്ന്
ഉറക്കെ പറയുന്ന അത്രയും
Thursday, February 7, 2019
നെഞ്ചിൽ കൈകൾ പിണച്ചുവയ്കുന്നു
പകുതി കത്തിപ്പോയ ഒരു ആത്മഹത്യ
കുറിപ്പിന്റെ അവസാന വരികളാണ്
നിങ്ങളീ വായിക്കാന് പോകുന്നതെല്ലാം
പല വഴികള് ഞാനാലോചിക്കുന്നു
ഒരു ഷോട്ട് ഗണ് കൊണ്ട്
തൊണ്ടക്കുഴിയില് അമര്ത്തി
കാഞ്ചി വലിക്കുക
ഇലകളതിന്റെ മരം കൊഴിക്കും പോലെ
മുഷിഞ്ഞ് കൂറ കുത്തിയ ജനാല
കര്ട്ടനില് കുരുക്കുക
അത്ര ആഴമുള്ള ജലത്തിന്റെ ആഴത്തില്
ഏകാന്തതയുടെ ജല വഴിയില് മുങ്ങുക
ഉടലില് മിടിക്കുന്ന ജല/മണല് ഘടികാരത്തെ
തല്ലിപ്പൊട്ടിക്കുക
രാത്രിയുടെ അന്ത്യ യാമങ്ങളിലും ഉറങ്ങാത്ത
കൂമന്റെ കണ്ണ് കുത്തിപ്പൊട്ടിക്കും പോലെ
ആ അമ്പയക്കുക.. തറഞ്ഞ് കയറട്ടെ
ഇതൊന്നുമല്ല
തെമ്മാടിക്കുഴിയില് വളരാന് പോകുന്ന
കടും നിറമുള്ള ചെമല പൂക്കളെ
കുറിച്ചോര്ത്താണ്
അതില് വന്നിരിക്കാന് ഭയക്കുന്ന'
നിന്റെ പൂമ്പാറ്റകളെ കുറിച്ചോര്ത്താണ്
ഒറ്റയ്ക്ക് പറക്കുന്ന
നിമിഷ ജീവികളെ കുറിച്ചോര്ത്താണ്
യാത്ര പോവുകയാണ്
എന്നെഴുതിയ കത്തിലെ
അവസാന വരിയല്ല
നടന്നു തളര്ന്ന് ഒരാള്ക്ക്
ജലം പകര്ന്ന് കൊടുക്കുന്നതും
അയാള് കുടിക്കുന്നതും ..
ഒരു ചൊല് കവിത പോലെ
നീ കേള്ക്കുന്നുവെന്നേയുള്ളൂ
പൂമ്പാറ്റകള് അവരിങ്ങനെ
മരിച്ചയാളെ കുറിച്ച് പാടും
ഈ വിലാസത്തില് അങ്ങനെ ഒരാളില്ലെന്ന്
തെര്യപ്പെടുത്തിയാലും കത്തുകള് വരും
പുരാതനമായ വടുക്കളില്
പുതിയ ചായം തേക്കും
പക്ഷേ മരിച്ചവര്
വെറുതെ മരിച്ചവരല്ല
ആത്മഹത്യ ചെയ്തവര്
അവര് ആണും പെണ്ണുമെന്നില്ലാതെ
പോള്ക്ക ഡോട്ടിട്ട കടും നിറത്തിലെ
നീളന് പാവാടയില് അറിയാത്ത
ഏതോ പാട്ടില് വട്ടം ചുറ്റും
ഒറ്റക്കിരിക്കുന്ന.. സ്നാനപ്പെടുത്തിയ..
പേരോര്ക്കാത്ത എന്നോടാണോ
കാഞ്ചി വലിക്കുമ്പോള് ലക്ഷ്യം തെറ്റിയ
കുരിക്കിയ തുണി പിഞ്ചിപ്പോയ
ജലം കരക്കെത്തിച്ച
എന്നോടോ..
ചോദ്യമൊന്നുമില്ലാതെ നിനക്ക് ചെയ്യാവുന്ന
ഒരു കാര്യമുണ്ട്
ഒരുമ്മ വയ്ക്കാം ..
ഒടുക്കത്തെ ഉമ്മ
ഇന്നും കത്തൊന്നുമില്ലയെന്ന്
പരാതി പറഞ്ഞിരിക്കുന്ന
ചുളുഞ്ഞി ചുരുങ്ങിയിരിക്കുന്ന
ഒരു വൃദ്ധന്റെ കവിളില്
അത്ര സ്നേഹത്തോടെ ഒരുമ്മ
പ്രാര്ത്ഥിക്കാതെ വയ്യെന്ന് തോന്നുമ്പോള്
മുട്ടു കുത്തുന്ന പോലെ..
അവസാനമായി..
ഇനിയൊരിക്കലും കാണിലെന്ന
ആധിയില് കത്തിക്കാനായ്
ആംബുലന്സിലേക്ക് കയറ്റുന്ന
മൃതമായ ഒന്നിലെന്ന മേല്
നെഞ്ചിൽ കൈകൾ പിണച്ചുവയ്കുമ്പോള്
കുറിപ്പിന്റെ അവസാന വരികളാണ്
നിങ്ങളീ വായിക്കാന് പോകുന്നതെല്ലാം
പല വഴികള് ഞാനാലോചിക്കുന്നു
ഒരു ഷോട്ട് ഗണ് കൊണ്ട്
തൊണ്ടക്കുഴിയില് അമര്ത്തി
കാഞ്ചി വലിക്കുക
ഇലകളതിന്റെ മരം കൊഴിക്കും പോലെ
മുഷിഞ്ഞ് കൂറ കുത്തിയ ജനാല
കര്ട്ടനില് കുരുക്കുക
അത്ര ആഴമുള്ള ജലത്തിന്റെ ആഴത്തില്
ഏകാന്തതയുടെ ജല വഴിയില് മുങ്ങുക
ഉടലില് മിടിക്കുന്ന ജല/മണല് ഘടികാരത്തെ
തല്ലിപ്പൊട്ടിക്കുക
രാത്രിയുടെ അന്ത്യ യാമങ്ങളിലും ഉറങ്ങാത്ത
കൂമന്റെ കണ്ണ് കുത്തിപ്പൊട്ടിക്കും പോലെ
ആ അമ്പയക്കുക.. തറഞ്ഞ് കയറട്ടെ
ഇതൊന്നുമല്ല
തെമ്മാടിക്കുഴിയില് വളരാന് പോകുന്ന
കടും നിറമുള്ള ചെമല പൂക്കളെ
കുറിച്ചോര്ത്താണ്
അതില് വന്നിരിക്കാന് ഭയക്കുന്ന'
നിന്റെ പൂമ്പാറ്റകളെ കുറിച്ചോര്ത്താണ്
ഒറ്റയ്ക്ക് പറക്കുന്ന
നിമിഷ ജീവികളെ കുറിച്ചോര്ത്താണ്
യാത്ര പോവുകയാണ്
എന്നെഴുതിയ കത്തിലെ
അവസാന വരിയല്ല
നടന്നു തളര്ന്ന് ഒരാള്ക്ക്
ജലം പകര്ന്ന് കൊടുക്കുന്നതും
അയാള് കുടിക്കുന്നതും ..
ഒരു ചൊല് കവിത പോലെ
നീ കേള്ക്കുന്നുവെന്നേയുള്ളൂ
പൂമ്പാറ്റകള് അവരിങ്ങനെ
മരിച്ചയാളെ കുറിച്ച് പാടും
ഈ വിലാസത്തില് അങ്ങനെ ഒരാളില്ലെന്ന്
തെര്യപ്പെടുത്തിയാലും കത്തുകള് വരും
പുരാതനമായ വടുക്കളില്
പുതിയ ചായം തേക്കും
പക്ഷേ മരിച്ചവര്
വെറുതെ മരിച്ചവരല്ല
ആത്മഹത്യ ചെയ്തവര്
അവര് ആണും പെണ്ണുമെന്നില്ലാതെ
പോള്ക്ക ഡോട്ടിട്ട കടും നിറത്തിലെ
നീളന് പാവാടയില് അറിയാത്ത
ഏതോ പാട്ടില് വട്ടം ചുറ്റും
ഒറ്റക്കിരിക്കുന്ന.. സ്നാനപ്പെടുത്തിയ..
പേരോര്ക്കാത്ത എന്നോടാണോ
കാഞ്ചി വലിക്കുമ്പോള് ലക്ഷ്യം തെറ്റിയ
കുരിക്കിയ തുണി പിഞ്ചിപ്പോയ
ജലം കരക്കെത്തിച്ച
എന്നോടോ..
ചോദ്യമൊന്നുമില്ലാതെ നിനക്ക് ചെയ്യാവുന്ന
ഒരു കാര്യമുണ്ട്
ഒരുമ്മ വയ്ക്കാം ..
ഒടുക്കത്തെ ഉമ്മ
ഇന്നും കത്തൊന്നുമില്ലയെന്ന്
പരാതി പറഞ്ഞിരിക്കുന്ന
ചുളുഞ്ഞി ചുരുങ്ങിയിരിക്കുന്ന
ഒരു വൃദ്ധന്റെ കവിളില്
അത്ര സ്നേഹത്തോടെ ഒരുമ്മ
പ്രാര്ത്ഥിക്കാതെ വയ്യെന്ന് തോന്നുമ്പോള്
മുട്ടു കുത്തുന്ന പോലെ..
അവസാനമായി..
ഇനിയൊരിക്കലും കാണിലെന്ന
ആധിയില് കത്തിക്കാനായ്
ആംബുലന്സിലേക്ക് കയറ്റുന്ന
മൃതമായ ഒന്നിലെന്ന മേല്
നെഞ്ചിൽ കൈകൾ പിണച്ചുവയ്കുമ്പോള്
Subscribe to:
Posts (Atom)
മടുക്കും വരെ നമുക്ക് മിണ്ടാതിരിക്കാം
1. തണുത്തുറഞ്ഞ കടലില് പൊങ്ങിക്കിടക്കുന്ന നഗരമായിരുന്നത് വര്ഷം മുഴുവനും എന്നേക്കുമെന്നേ ക്കും അതങ്ങനെ കിടന്നു ചെവിയോര്ത്താല് കേള്ക്കാവ...
-
നമുക്ക് ഏറ്റവും പ്രിയമുള്ളൊരാളുടെ കൈ വിരല് ആള്ക്കൂട്ടത്തില് വിട്ടിട്ടുണ്ടോ ഏറ്റവും പ്രിയമുള്ളൊരാളുടെ പിന്നില് നിന്ന് അത്രയുമാ...
-
വര്ഷങ്ങളായി പൂട്ടി കിടക്കുന്ന വീടിന്റെ മണമാണ് നിനക്കിപ്പോള് നിന്റെ മുറി മുഷിഞ്ഞ ദിവസങ്ങള് വലിച്ചെറിഞ്ഞ അടിയുടുപ്പുകള് ധരിച്ച ദിവസങ്ങള്...
-
ഒട്ടിക്കുകയും മുഷിയുമ്പോള് പറിച്ച് മാറ്റിയൊട്ടിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ബാന്ഡ് ഐഡുകളാവുന്നു നാം പരസ്പരം .. ഒരു മുള്ക്കാട് കടക്കുമ്പോള് ...