Saturday, April 27, 2019

അതെ!

നിന്നിലേക്കെത്തുന്ന സന്തോഷം നിറച്ച
എല്ലാ പാണ്ടി ലോറിയും എന്റെ 
പാലത്തിലൂടെ കടന്ന് പോണം 
നിന്റെ എല്ലാ സന്തോഷവുമ്
എന്നിലൂടെ ആവണം 
നിന്റെ ചിരികള്‍ ആരവങ്ങള്‍ ഉന്മാദങ്ങള്‍ 
പിണക്കങ്ങള്‍ കുശുമ്പുകള്‍ അസൂയ 
അങ്ങനെ നീയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട
എല്ലാ ക്രയവിക്രയങ്ങളും 
എല്ലാ ചര്‍ച്ചകളും 
ഉഭയ കക്ഷി സമാധാനങ്ങളും 
വെടി നിര്‍ത്തലുകളും 
എല്ലാം എന്നിലൂടെ കടന്ന് പോകണം 

ഹാ.. എന്തൊ സ്വാര്‍ത്ഥന്‍ എന്നല്ലേ,,
അതേ.. സ്വാര്‍ത്ഥന്‍ ആണ്
കുശുമ്പന്‍ ആണ്
വഴക്കാളി ആണ്
നീ കരുതുന്നുണ്ടാവും 
ഇങ്ങേര്‍ക്ക് നാണമാവില്ലേ എന്ന്
ഇല്ല നാണമില്ല
കത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന 
ഒരു കെട്ടിടത്തില്‍ നീ മാത്രം 'രക്ഷപെടണേ
ബാക്കി എല്ലാരും ചത്തു പോയാലും 
എന്നോര്‍ക്കുന്ന
എല്ലാ തീപ്പെട്ടി കൊള്ളിയും 
കത്തി പോയാലും നീ മാത്രം കത്തല്ലേ എന്നോര്‍ക്കുന്ന
അത്ര പിശുക്കന്‍ അത്ര സ്വാര്‍ത്ഥന്‍ 
ആരു എന്തുടുപ്പിട്ടാലും പ്രശ്നമില്ല
നീ സ്ലീവ്‌ലസ് ഇടരുത് എന്ന് ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ലേ
അത്രേ ഉള്ളൂ
ആരു വേണേല്‍ വെള്ളമടിച്ചോട്ടേ
നീ വേണ്ട
എന്ന് ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ലേ
അത്രേ ഉള്ളൂ
എത്ര വെയിലാണെങ്കിലും നീ പോകുന്ന 
വഴി നിറയെ തണല്‍ മരങ്ങള്‍ 
വേണമെന്നൊക്കെ ഓര്‍ക്കുന്ന
ക്ലീഷേ , അല്ല അത്രയേ ഉള്ളൂ
ഒരു വീഡീയോ കോളില്‍ 
ലൈറ്റ് കെടുത്തിയ ശേഷവും 
നീ മിണ്ടൂമ്പോള്‍ 
സദാ പിടഞ്ഞു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന
കണ്ണുകള്‍ കാണണമെന്ന
മിണ്ടാന്‍ വെമ്പുന്ന ചുണ്ടുകളൊന്ന്
കാണണമെന്ന അത്യാര്‍ത്തിയില്ലേ
അത്രയേ ഉള്ളൂ

സത്യത്തില്‍ ഈ കാറ്റില്ലേ കാറ്റ്
അത് ഉണക്കാനിട്ടിരിക്കുന്ന
തുണീകളോട് ചെയ്യാന്‍ 
പോകുന്നതെന്തെന്ന് 
മുന്‍ കൂട്ടി അറിയാന്‍ പറ്റോ
ചെലപ്പോ പറത്തി കൊണ്ട് പോകാം 
ഉണക്കാം , കൂട്ടി കുഴക്കാം 
പ്രണയം സാധുവായ എന്നോട്
ചെയ്യുന്നതെന്ത് കാറ്റേ,
കാറ്റായ നീയേ

ഉറങ്ങാത്തവര്‍ക്ക് മാത്രം 
മനസിലാവുന്ന ഭാഷയുണ്ട്
ചില കരച്ചിലുകള്‍ 
അമര്‍ത്തിയ കാലൊച്ചകള്‍ 
ദൈവം വരുന്ന സമയം 
കുഞ്ഞീ
നിന്നെ അത്രെം ഇഷ്ടമാണെന്ന്
എനിക്കത്രയും ജീവനാണെന്ന്
നിനക്കറിയാവുന്ന ഭാഷയില്‍ 
പരിഭാഷപ്പെടുത്തി കൊടുത്തു
വിട്ടിട്ടുണ്ട്
നിനക്ക് വായിക്കാന്‍ പറ്റുന്നതിലും 
അധികം വരികള്‍ കാണും 
വായിക്കണം 
ഏതോ ബോംബ് ഉണ്ടാക്കുന്ന 
ഒളി സ്ഥലത്ത് പണിയെടുക്കുന്നവനാണ്
എപ്പോള്‍ വേണമെങ്കിലും 
കൈ തകര്‍ന്ന് പോകാവുന്നവനാണ്
അപ്പോഴും നിന്റെ വിരലിന്റെ
തണുപ്പ് സൂക്ഷിക്കുന്നവനാണ്
"മ്മ" എന്നൊരു വാക്കില്‍ 
ഒരുമ്മയുടെ ശ്വാസവും 
അമര്‍ത്തിപ്പിടിക്കലും 
കെട്ടിപ്പിടിക്കലും ..
ഹോ ! പ്രണയമേ
ജീവനേ 
ജലമേ
ആകാശമേ
വാക്കേ
ആഴമേ
മുറിവേ
നീയേ
നീയില്ലാതെ/ നീയല്ലാതെ
ഒന്നുമില്ലെന്ന്
പറയാന്‍ ഒരു ഭാഷ വേണം 
അല്ലെങ്കിലൊരു വാക്ക് വേണം 
ആ ഒരു വാക്ക് പറയുമ്പൊള്‍ 
ഞാനോ നീയോ ഒരാള്‍ 
മരിച്ചോണം 
പിന്നെ ഒരാളേ പാടുള്ളൂ
അയാളിങ്ങനെ 
മരിച്ച് മരിച്ച് മരിച്ച് പോവണം 
നീയില്ലാതെ ഞാനെങ്ങനെ 
ചിരിക്കുമെന്നോര്‍ത്ത്
കരഞ്ഞ കരഞ്ഞ്
മരിച്ചോണം 


എന്തൊരു സ്വാര്‍ത്ഥന്‍ എന്നല്ലേ...
അതെ!

ആധി

ഇരുളും വരെയുള്ള ഡ്രൈവിംഗ്,
നമ്മള്‍ വെയിലില്‍ നമ്മളെ പുഴുങ്ങുന്നു
വിയര്‍ത്തുമ്മ വയ്ക്കുന്നു
നമ്മുടെ ഇടയില്‍ വാക്കുകള്‍ 
കെട്ടഴിച്ചു വിട്ട ആട്ടിന്‍ കുഞ്ഞുങ്ങളെ 
പോലെ ആവഴിയീവഴി പായുന്നു
ചിറകൊട്ടിച്ച പക്ഷികള്‍ നമ്മള്‍ 
പറക്കുന്നു നേരേയും ചെരിഞ്ഞും 
നമ്മളിരിക്കുന്ന പുളിമാവ്
ഓടിക്കയറുന്ന പുളിയനുറുമ്പുകള്‍ 
ചില്ലയുണ്ടാവുമെന്നുറപ്പില്ലാത്ത
അടുത്ത വരവ്
കാണുമ്പോഴെല്ലാം 
നമ്മളുമ്മ വയ്ക്കുമെങ്കില്‍ 
ജീവനേ മരണത്തിനു മുന്ന്നേ
നമ്മളെത്രയുമ്മ വയ്ക്കും 
ആരതിന്റെ കണക്കെടുക്കും ആധി

Monday, March 18, 2019

ചൂള

ഞാനും നീയും 
കെട്ടിടം പണിക്ക് 
ഒരേ വണ്ടിയിൽ 
കയറി വന്ന ഇഷ്ടികകൾ. 
ഒരേ ചൂളയിൽ 
പൊള്ളിയവർ. 
പണി തീർന്നപ്പോൾ 
ഇരു നിലകളിൽ 
പെട്ടു പോയവർ. 
തേച്ചു മിനുക്കി 
നിറങ്ങളുടെ 
ഉള്ളിൽ പെട്ടവർ. 
ഇനി ഒരിക്കലും 
കാണാത്തവർ.

ഒസ്യത്ത്

ഇപ്പോഴൊന്നുമല്ല കേട്ടോ
കൊറേ കഴിഞ്ഞ് 
പിന്നേയും കൊറേ കഴിഞ്ഞ്
നിനക്ക് ഞാനെന്റെ ഒസ്യത്ത്
കൈമാറിയേക്കാം 
സത്യത്തില്‍ നിനക്ക് മാത്രം 
മനസിലാവുന്ന ഭാഷയാവുമത്
ഒന്നും പറയാതെ നീയും ഞാനും 
കൈമാറിയ സങ്കടങ്ങളുടെ 
ദേഷ്യങ്ങളുടെ വിഷാദത്തിന്റെ
മൌനത്തിന്റെ ഭാഷ
ചെയ്ത പാപങ്ങളുടെ 
നല്ലതിന്റെ, ചീത്തയുടെ 
ബാക്കിയായതിന്റെ
നിന്നോട് പറയാതെ പോയതിന്റെ
പറഞ്ഞതിന്റെ
പറഞ്ഞിട്ടും പറയാതെ പോയതിന്റെ
ഓഹ്!! ദൈവമേ 

പേടിച്ചിട്ട് നിന്നോട് പറയാതെ പോയ
എല്ലാ പ്രണയങ്ങളുടേയും 
നിന്റെ വാക്കിന്റെ തോക്കിന്‍ മുന്നില്‍ 
ഉയര്‍ത്തിപ്പിടിച്ച രണ്ട് കൈകളൂടെ
തോറ്റുവെന്ന് ഗോദയില്‍ അമര്‍ത്തിയടിക്കുന്ന
കൈയ്യടിയില്‍ 
ദൈവമേ..
നീയെന്റെ വീടായിരുന്നു എന്നാരു പറയും 

എത്ര അലഞ്ഞ് തിരിഞ്ഞാലും 
വഴി തെറ്റിയാലും തിരികെയെത്തുമെന്ന്
ഉറപ്പുള്ള എന്റെ വീടായിരുന്നു
എന്ന് ഏത് വാക്കില്‍ ഞാനെഴുതും 
ഏത് വാക്കില്‍ പറഞ്ഞാല്‍ നിനക്ക്
മനസിലാവും വാക്കുകളുടെ മലക്കേ
ഏത് പിശറന്‍ മഴയേയും തുടക്കുന്ന
വൈപ്പര്‍ ആയിരുന്നു നീയെന്ന് ആരു പറയും 
ട്രാഫിക് സിഗ്നലില്‍ ചുവപ്പില്‍ പെട്ടു കിടക്കുമ്പൊള്‍ 
പെട്ടെന്ന് പച്ചയാക്കുന്നത് നീയായിരുന്നുവെന്ന് ആര്‍ പറയും 

ഒരു മഞ്ഞു രാത്രിയില്‍ വഴി തെറ്റിയപ്പോള്‍ 
വഴി മാറ്റി തന്നതും  ദൂരം കാണിച്ചതും 
നീ ആയിരുന്നു എന്നത് ആരു പറയും 
ഒരു ഏകാന്ത ദിവസത്തിന്റെ മൂര്‍ദ്ധന്യത്തില്‍ 
നിന്നെ വിളിച്ച് കട്ട ചെയ്ത കോളുകളുടെ അവസാനം 
ഒട്ടും പ്രതീക്ഷിക്കാതെ നീ വിളിച്ച്
എവിടെയെന്ന് ചോദിക്കുന്നതാണ്
സന്തോഷമെന്ന് ആരു പറയും 
ഒട്ടും ഓര്‍മ്മയില്ലല്ലോയെന്ന് തോന്നുമ്പോഴും 
ഏതെങ്കിലും ഒരു ചെറിയ കാര്യമിങ്ങനെ
നീ ഓര്‍ത്ത് പറയുന്നതാണ്‌ സന്തോഷമെന്നാരു പറയും 
ഒരു വാക്ക് പോലും പറയാതെയെന്റെ അസൂയയെ
അളക്കുന്ന നിന്റെ മാപിനികളെ എനിക്ക് പേടി 
ആണെന്ന് ആരു പറയും 

റോളര്‍ സ്കേറ്ററില്‍ ദിശയില്ലാതെ 
നിലതെറ്റി ഓടുമ്പോള്‍ കൈ നീട്ടി പിടിക്കാനുള്ള
ചില്ലയാണെന്ന് ആരു പറയും 
മരിച്ച് പോസ്റ്റ്‌മോര്‍ട്ടം ടേബിളീല്‍ കിടക്കുകയാണ്
ഒരു വരയില്‍ നെഞ്ചു പിളരും 
ചലനം നിലച്ച് ഇരുണ്ട് പോയ ഹൃദയം കാണാം 
പരിചയമുള്ള ഒരു പഴയ ചെങ്ങാതിയെ കാണുമ്പോള്‍ 
നോക്കണോ വേണ്ടയോ എന്ന് സംശയിച്ച് 
കടന്ന് പോയ ഒരോര്‍മ്മ വന്നേക്കാം 
ഒന്നു പോയി മിണ്ടിയേക്കാമായിരുന്നു എന്നോര്‍ത്തേക്കാം 
ഒന്നും മിണ്ടൂന്നില്ല എങ്കിലും നിനക്കൊന്ന് 
തൊട്ടു നോക്കാം ചിലപ്പോള്‍ 
അല്ല ചിലപ്പോളല്ല 
തീര്‍ച്ചയായും 
ഒരു വട്ടം കൂടെ വിരല്‍തുമ്പ് വരെ
ചോരയെത്തിക്കാനുള്ള ശ്രമത്തില്‍ 
അതൊന്ന് മിടിച്ചേക്കാം 
പേരിനു പോലും ജലമില്ലാത്ത മരുഭൂമി
ഒരു ദ്വീപ് ആണെന്ന് സ്വയം വെളിപ്പെടുത്തുന്ന
അത്രയും നിശബ്ദം 
ഒരു കുഞ്ഞിപച്ച ഒരു കാടാണെന്ന്
ഉറക്കെ പറയുന്ന അത്രയും 













Thursday, February 7, 2019

നെഞ്ചിൽ കൈകൾ പിണച്ചുവയ്കുന്നു

പകുതി കത്തിപ്പോയ ഒരു ആത്മഹത്യ
കുറിപ്പിന്റെ അവസാന വരികളാണ്
നിങ്ങളീ വായിക്കാന്‍ പോകുന്നതെല്ലാം

പല വഴികള്‍ ഞാനാലോചിക്കുന്നു
ഒരു ഷോട്ട് ഗണ്‍ കൊണ്ട്
തൊണ്ടക്കുഴിയില്‍ അമര്‍ത്തി
കാഞ്ചി വലിക്കുക
ഇലകളതിന്റെ മരം കൊഴിക്കും പോലെ
മുഷിഞ്ഞ് കൂറ കുത്തിയ ജനാല
കര്‍ട്ടനില്‍ കുരുക്കുക
അത്ര ആഴമുള്ള ജലത്തിന്റെ ആഴത്തില്‍
ഏകാന്തതയുടെ ജല വഴിയില്‍ മുങ്ങുക
ഉടലില്‍ മിടിക്കുന്ന ജല/മണല്‍ ഘടികാരത്തെ
തല്ലിപ്പൊട്ടിക്കുക
രാത്രിയുടെ അന്ത്യ യാമങ്ങളിലും ഉറങ്ങാത്ത
കൂമന്റെ കണ്ണ്‌ കുത്തിപ്പൊട്ടിക്കും പോലെ
ആ അമ്പയക്കുക.. തറഞ്ഞ് കയറട്ടെ


ഇതൊന്നുമല്ല
തെമ്മാടിക്കുഴിയില്‍ വളരാന്‍ പോകുന്ന
കടും നിറമുള്ള ചെമല പൂക്കളെ
കുറിച്ചോര്‍ത്താണ്
അതില്‍ വന്നിരിക്കാന്‍ ഭയക്കുന്ന'
നിന്റെ പൂമ്പാറ്റകളെ കുറിച്ചോര്‍ത്താണ്
ഒറ്റയ്ക്ക് പറക്കുന്ന
നിമിഷ ജീവികളെ കുറിച്ചോര്‍ത്താണ്

യാത്ര പോവുകയാണ്‌
എന്നെഴുതിയ കത്തിലെ
അവസാന വരിയല്ല
നടന്നു തളര്‍ന്ന് ഒരാള്‍ക്ക്
ജലം പകര്‍ന്ന് കൊടുക്കുന്നതും
അയാള്‍ കുടിക്കുന്നതും ..
ഒരു ചൊല്‍ കവിത പോലെ
നീ കേള്‍ക്കുന്നുവെന്നേയുള്ളൂ

പൂമ്പാറ്റകള്‍ അവരിങ്ങനെ
മരിച്ചയാളെ കുറിച്ച് പാടും
ഈ വിലാസത്തില്‍ അങ്ങനെ ഒരാളില്ലെന്ന്
തെര്യപ്പെടുത്തിയാലും കത്തുകള്‍ വരും
പുരാതനമായ വടുക്കളില്‍
പുതിയ ചായം തേക്കും
പക്ഷേ മരിച്ചവര്‍
വെറുതെ മരിച്ചവരല്ല
ആത്മഹത്യ ചെയ്തവര്‍
അവര്‍ ആണും പെണ്ണുമെന്നില്ലാതെ
പോള്‍ക്ക ഡോട്ടിട്ട കടും നിറത്തിലെ
നീളന്‍ പാവാടയില്‍ അറിയാത്ത
ഏതോ പാട്ടില്‍ വട്ടം ചുറ്റും

ഒറ്റക്കിരിക്കുന്ന.. സ്നാനപ്പെടുത്തിയ..
പേരോര്‍ക്കാത്ത എന്നോടാണോ
കാഞ്ചി വലിക്കുമ്പോള്‍ ലക്ഷ്യം തെറ്റിയ
കുരിക്കിയ തുണി പിഞ്ചിപ്പോയ
ജലം കരക്കെത്തിച്ച
എന്നോടോ..

ചോദ്യമൊന്നുമില്ലാതെ നിനക്ക് ചെയ്യാവുന്ന
ഒരു കാര്യമുണ്ട്
ഒരുമ്മ വയ്ക്കാം ..
ഒടുക്കത്തെ ഉമ്മ
ഇന്നും കത്തൊന്നുമില്ലയെന്ന്
പരാതി പറഞ്ഞിരിക്കുന്ന
ചുളുഞ്ഞി ചുരുങ്ങിയിരിക്കുന്ന
ഒരു വൃദ്ധന്റെ കവിളില്‍
അത്ര സ്നേഹത്തോടെ ഒരുമ്മ
പ്രാര്‍ത്ഥിക്കാതെ വയ്യെന്ന് തോന്നുമ്പോള്‍
മുട്ടു കുത്തുന്ന പോലെ..
അവസാനമായി..
ഇനിയൊരിക്കലും കാണിലെന്ന
ആധിയില്‍ കത്തിക്കാനായ്
ആംബുലന്‍സിലേക്ക് കയറ്റുന്ന
മൃതമായ ഒന്നിലെന്ന മേല്‍
നെഞ്ചിൽ കൈകൾ പിണച്ചുവയ്കുമ്പോള്‍

Sunday, February 3, 2019

അവനവന്‍ മുറികള്‍

നമ്മുടെ കാര്‍ ഒരു നഗരത്തില്‍ 
നിന്ന് വേറൊരു നഗരത്തിലേക്ക്
ആളെയെത്തിക്കുന്ന വെറുമൊരു
വാഹനമായിരുന്നില്ല.
ഏത് തിരക്കിലും നമ്മളെയൊളിപ്പിക്കുന്ന
മുറിയായിരുന്നു
കാറ്റിലെങ്ങോട്ടും തിരിയാവുന്നൊരു
പായ്‌കപ്പലിനെ പോലെ
അതൊഴുകി നടന്നു
എവിടെയും നങ്കൂരമിട്ടില്ല
ഒരു തുറമുഖത്തും അടുത്തില്ല

കേക്കിന്റെ പാക്കറ്റുകള്‍ 
ഗുച്ചി യുടെ 
ഇടയ്‌ക്ക് എപ്പോഴൊ വലിച്ച
ചുരുട്ടിന്റെ മണങ്ങള്‍ 
നിന്റെ കാല്‍തണുപ്പ് അറിഞ്ഞ്
സീറ്റുകള്‍  
ഉമ്മ ചൂര്
നിന്റെ മുഖം പതിഞ്ഞ കണ്ണാടി

ഫെമിനിസം ,ദളിത്
കറുപ്പ്, നീല
നമ്മള്‍ 
വക്കീലും വാദിയുമായി
വിധിച്ചു തൂക്കികൊന്നു
നീ അധ്യാപികയും 
ഞാന്‍ കുട്ടിയുമായി
ചെലപ്പോള്‍ ഞാനൊരു
മൂരാച്ചി തന്തയും 
നീ തല തെറിച്ച മോളുമായി
അതിപ്രണയവും 
അസൂയയും മൂത്ത
കാമുകനായി
അപ്പോഴും നമ്മുടെ മുറി
നമ്മളെ ചേര്‍ത്ത് പിടിച്ചു
കൊണ്ടേയിരുന്നു

ചിലപ്പോളത് യുദ്ധഭൂമിയിലെ
ബങ്കറിനെ പോലെ നമ്മളെ കാത്തു
എല്ലാ അക്രമണങ്ങളില്‍ നിന്നും 
വാതിലടച്ച് സമാധാനം നിറച്ചു
ഏറ്റവും തിരക്കുള്ള മാനഞ്ചിറയില്‍ 
ബീച്ച് സൈഡില്‍ 
മിഠായി തെരുവില്‍ 
പാരഗണിന്റെ പാര്‍ക്കിങ്ങില്‍ 
ഹൈലൈറ്റ് മാളില്‍ 

ഓര്‍ത്തെടുക്കാന്‍ പോലുമാവത്ത
വഴികളില്‍ അത് നമ്മളെ 
കൊണ്ട് പോയി
ആരും വരുന്നില്ല
വേണമെങ്കിലൊന്ന്
ഉമ്മ വച്ചോയെന്ന് പറഞ്ഞു
നമ്മളവിടെ നമുക്കിഷ്ടമുള്ള
പാട്ട് വച്ചു .. 
തോന്നിയ പോലെ കൂടെ പാടി
ഒച്ച വച്ചു
രണ്ട് നിശ്വാസങ്ങള്‍ക്ക്
ഇണ ചേരാന്‍ കഴിയുമെന്ന്
വിശ്വസിക്കുമെങ്കില്‍ 
നമ്മളാര്‍ത്തി പണ്ടാരങ്ങളെ 
പോലെ ഇണ ചേര്‍ന്നു
അന്യോന്യം നക്കി തുടച്ചു
ഉമിനീരും വിയര്‍പ്പും 
കൂടി ചേര്‍ന്നൊരു
പുതിയൊരു രസക്കൂട്ടുണ്ടാക്കി

നീയും ഞാനുമിറങ്ങിപ്പോരുന്നു
വീടുകളിലേക്ക്..
അവനവന്‍ മുറികളിലേക്ക്...
അസമാധാനങ്ങളിലേക്ക്...
എന്നിട്ടൊടുവില്‍ 
ഓടിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നൊരു
മുറിയുണ്ടാക്കാന്‍ നോക്കി
തോറ്റു പോകുന്നു
തോറ്റു പോയിക്കൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു
പൊരിവെയിലില്‍ 
ഒരു കുട നിവര്‍ത്തുന്ന അത്ര
ലളിതമായിരുന്നു അത്
ഒരില്ലാ കുട !

Saturday, February 2, 2019

ആനന്ദങ്ങളുടെനാലു തൂവാല

എത്ര നാളായി നിന്നെ 
കാണാതെ ആയിട്ട്
നീ ഓടി പോയതാണ്
അറിയാഞ്ഞിട്ടല്ല
ഇത്രയും പൊസ്സസ്സീവ്
ആയ ഒരാള്‍ടെ കൂടെ
എങ്ങനെ നിക്കാനാണ്
എന്ന് നീ പറഞ്ഞത് 
മറന്നിട്ടുമല്ല
എവിടെ ഒക്കെയാണ്
ഇന്ന് ഞാന്‍ തിരഞ്ഞത്
പോകാവുന്ന ഇടത്തൊക്കെ
അറിയാവുന്നവരോടെല്ലാം 
അവസാനം ഞാനൊരു 
നായയെ കൊണ്ടു വന്ന്
എന്നെ മണപ്പിച്ചു
ഒരു സ്നിഫ്ഫര്‍ പട്ടി
എന്റെ കഴുത്തും ചെവിയും 
നീ കടിച്ച് വിരലുകളും 
തോളും 
നിന്റെ മണമുണ്ട്
ഉമിനീരിന്റെ നിന്റെ മുടിയുടെ
നീ ഇറങ്ങി പോകുമ്പൊള്‍ 
കൊഴിഞ്ഞു കിടന്ന മുടി
ഒരു കടലാസില്‍ പൊതിഞ്ഞെടുത്ത് വച്ചത്
അതും മണപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്
നിന്നെ കണ്ടുപിടിക്കുമായിരിക്കും ... നോക്കാം 
അവസാന ശ്രമമാണ്

ആരുമറിയാതെ ഓടി പോവാന്‍ 
നീ നിന്റെ കൊലുസുകള്‍ 
ഊരി ബാഗില്‍ സൂക്ഷിച്ചിരിക്കുവെന്ന്
പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട് ഞാന്‍ 
നല്ല വീതിയുള്ള
ബ്ലാക്ക് മെറ്റല്‍ കൊലുസുകള്‍ 


വാട്സ്‌ആപ്പില്‍ ഒരു ഫോട്ടോ
മെസേജ് ചെയ്യപ്പെടുന്നു
അറിയാത്ത ഒരു ഫോണ്‍ നമ്പര്‍
ട്രൂ കോളറില്‍ പേരില്ല്
അടുത്ത് എടുത്തതാവണം 
തീര്‍ത്തും മരുഭൂമി പോലെ 
തോന്നിക്കുന്ന ഒരിടത്തെ
റെയില്‍വേ സ്റ്റേഷന്‍ 
അതുമൊരു ആകാശചിത്രം 
നീയാണൊ ഇനി
ചിറകുകള്‍ മുളച്ച്
പറന്ന് പോയതാണോ നീ

മേഘമോ ചിറകോ 
ഇറങ്ങി വാ
വന്നെന്റെ മധുരമില്ലാ ചായയിലെ
കൊടുങ്കാറ്റാവ്
ഉള്ളിലേക്കിറങ്ങ്
ആഴത്തില്‍ 
നിന്റെ കൂടെ ഇരുന്നപ്പോഴൊക്കെയും 
ആഗ്രഹിക്കാറുള്ള പോലെന്റെ ശ്വാസമാവ്
ഇറങ്ങി പോവാതെ ഉള്ളിലൊരു 
ഹരിക്കേന്‍ ആവ്
ഒരു സുനാമി കൊണ്ടെന്റെ ഓര്‍മ്മകളൊക്കെ
മായ്ച്ചു കളയ്
ഒരാളെ മാത്രം ഓര്‍മ്മയുള്ള
അല്‍ഷിമേഴ്സ് രോഗിയാക്ക്
നിന്റെയൊഴികെ എല്ലാം 
മായ്ച് കളയ്

ആര്‍ക്കും ആരെയും പരിചയമില്ലാത്ത
ഒരു  നഗരത്തില്‍ ആരും ഫോണ്‍ വിളിച്ച് 
ചോദ്യങ്ങള്‍ ചോദിക്കാനില്ലാത്ത
ഒരു ദിവസം 
രാത്രി നമുക്ക് ചായ കുടിക്കാനിറങ്ങണം 
പേപ്പര്‍ കപ്പുകളിലെ ചായ കുടിച്ച്
വിജനമായ തെരുവുകളില്‍ നടക്കാനിറങ്ങണം 
തോന്നുമ്പോള്‍ ഉമ്മ വയ്ക്കുകയും 
പല്ലു മുറിയെ കടിക്കുകയും വേണം 

രതിക്ക് മൂക്കുമ്പോള്‍ മുറിയിലേക്ക് 
തിരിച്ച് ഓടുകയോ 
തെരുവിലെ ഒഴിഞ്ഞ കോണില്‍ 
നിന്നോ കിടന്നോ ചാരി നിന്നോ
നമുക്ക് അത്രയും പിരാന്തില്‍ 
കാമപ്പെടണം 
നിന്റെ ഒരു കാല്‍ എന്റെ തോളിലേക്ക്
കയറ്റി വച്ചൊരു പൂച്ചയാവണം 
ഒന്നിനു പിന്നാലെ ഒന്നായി
നക്കി കുടിക്കണം 
മെരുങ്ങാത്ത ഒരു വളര്‍ത്തു കഴുകന്‍ 
ഒരു കൊടിക്കൂറ
കാറ്റിന്റെ ദിശ അറിയിക്കുന്ന സൂചകം 

ശാസ്ത്രഞ്ജന്‍മാര്‍ പറയുന്നതോര്‍ക്കുന്നു
ഭൂമിതണുത്തൊരു മഞ്ഞു കട്ടയായിരുന്നത്രെ
നമ്മള്‍ ഇല്ലാവുന്നിടം ഒരു പക്ഷേ
അങ്ങനെ ആകുമായിരിക്കും 
തണുത്തൊരു ഭൂഖണ്ഡം 
മരിച്ച മരങ്ങള്‍ ഇലകള്‍  പൂക്കള്‍ 
നദികള്‍ നീരുറവകള്‍ 
മരുഭൂമികള്‍ കെട്ടിടങ്ങള്‍ 
വാഹനങ്ങള്‍ പരസ്യപലകകള്‍ 

നിന്നെ തിരഞ്ഞിനി എവിടെ പോകാനാണ്
ഒരു മാപ്പിലും കാണാത്ത 
ആ റെയില്‍വെ സ്റ്റേഷനിലോ 
അവിടെ പറന്നിറങ്ങിയാല്‍ തന്നെ
ഞാനെന്ത് ചെയ്യും 
നിന്നെ തെരഞ്ഞെന്റെ നായയെ വിട്ടതിന്റെ
പിന്നാലെ പോയാല്‍ മതിയോ 
ഇരുണ്ട ഒരാളുമില്ലാത്ത വഴിയിലൂടെ
എത്രയെന്നാണ്

മരിച്ച് പോയ മേഘങ്ങളൊക്കെ നിരന്ന്
കിടപ്പാണ്‍ വഴിയിയൊക്കെ
ഓരോന്നും തിരഞ്ഞ് നോക്കണം 
ഒരു പഞ്ഞിക്കൂട്ടത്തിനിടയില്‍ 
നിന്നൊരു അപ്പൂപ്പന്‍ താടി
തിരയും പോലെയാവുമത്

എനിക്ക് സങ്കടം 
അത്രയും സങ്കടം 
വിഷമിക്കല്ലേയെന്ന്
കടിച്ച് പിടിക്കും പോലെ
നിന്നെ മിസ്സ് ചെയ്യുന്നു
എല്ലാം കൂടെ പൊതിഞ്ഞെടുക്കാന്‍ 
നാലു തൂവാലയുണ്ട്
ആനന്ദങ്ങളുടെ 
ഉടല്‍ ബാക്കികള്‍ 
ഒരു മഞ്ഞു കുറുക്കനെ 
പോലെ തിരിഞ്ഞ് നോക്കാതെ 
ഞാനിറങ്ങി പോകും 
തിരച്ചിലില്‍ മണം കളഞ്ഞ് പൊയ്
വഴി തെറ്റിയ നായ്ക്ക് കൂട്ടാവും 
കടലിനു മേലെ നടന്ന് പോയ
പരിശുദ്ധാത്‌വിനെ കണക്ക്
നമ്മളിങ്ങനെ നടന്ന് പോകും 
ആകാശങ്ങളിലുരുന്നത്
നീ കാണുകയാണെങ്കില്‍ 
വരിയായി നടന്ന് പോകുന്ന
ഉറുമ്പിനേക്കാള്‍ ചെറുതായ 
എന്തോ ഒന്നിനേയാവും കാണുക 

തണുത്തുറഞ്ഞ സമുദ്രത്തെ
വകഞ്ഞൊരു തുണിപ്പായ കപ്പല്‍ 
അതിന്റെ പൂപ്പില്‍ 
നീളന്‍ മുടിയുമായ് നീ - നീലോഫര്‍ 
ഏറെ നാളായ് കാണാതിരുന്ന
മുടിപിന്ന് മുഷിഞ്ഞ 
കുപ്പായത്തില്‍ നിന്ന്
കണ്ടെടുക്കുമ്പോള്‍ 
ഉണ്ടാവുന്ന ആനന്ദത്തില്‍ 
നിന്റെ കപ്പലിനു നങ്കൂരമിടാന്‍ 
ഉറഞ്ഞ കടലില്‍ ആഴത്തിലൊരു 
പിളര്‍പ്പുണ്ടാക്കുന്നു
വരിക..

മടുക്കും വരെ നമുക്ക് മിണ്ടാതിരിക്കാം

 1. തണുത്തുറഞ്ഞ കടലില്‍  പൊങ്ങിക്കിടക്കുന്ന നഗരമായിരുന്നത് വര്ഷം മുഴുവനും എന്നേക്കുമെന്നേ ക്കും  അതങ്ങനെ കിടന്നു ചെവിയോര്‍ത്താല്‍ കേള്‍ക്കാവ...